Ailem yüzünden mi yoksa kendi suçumdan dolayı mı yalnızım?

Çocukluğum ve gençlik dönemim ailem yüzünden sosyal ortadamda aşırı izole edilerek ve zorbalanarak geçti. Dolayısıyla sosyal ilişkileri ve kadınlar ile ilişkileri iyi birisi olamadım. Üni'ye gelince çok ciddi hisettim bunu. Herkesin sevgilisi oluyordu ben hep redediliyordum.

İşe girer girmez evimi ayırdım. Kas yaptım, iyi kariyer yaptım. Kadınlar ile konuşma kaabiyletimi yıllardır geliştirmeye çalıştım. Utangaç değilim ama kadınlar genelde kakara kikiri yapan erkekleri seviyor. Bende bu özellik pek gelişmiyor. 5 yıldır üzerine çalışıyorum ama maalesef...

Çirkinim diye düşündüm estetik ameliyatlar oldum ama yine hayatım değişmedi. Şimdilerde çok üzülüyorum. O hep reddilen erkek çok yoruyor beni. Değer nedir bilmeden doğdum ve sanırım sonum'da değer bilmeden ölmek olacak.

Ailem yüzünden mi yoksa kendi suçumdan dolayı mı yalnızım?
Cevapla