Ailemin yanında neden daha kötü biri oluyorum?

Annem de babam da çok iyi kalpli, kendi dünyalarında tertemiz yaşayan insanlardır. Muhafazakar bir aileyiz ve benim de hayata bakış iskeletim ve ahlak yapım onların verdikleriyle kuruldu. Ama tabiki dış dünyaya açılıp başka insanlar tanidikca hoşgörü seviyem, bu sert kaliplarim değişti, daha geniş düşünceli bir insan oldum. uzun süre sonra simdi aile evine geldim. Kilmadigim namaz, okuduğum kitap, dinlediğim müzik, görüştüğüm kişiler eve geliş gidisim sorgulanıyor, benibir birey olarak görmeniz gerekir, böyle anlasamayizdiye güzelce konuştuğumda"vay edepsiz bizi begenmez oldu, iyice ukala oldu vs" bunları onlardan duymak çok zoruma gidiyor. Şunu farkettim ki yalnızken ben daha iyi biriyim, daha güçlüyüm, daha dindarim, daha girişken ve hayat canlisiyim. şu an bir kitap dahi açıp okumuyor, ibadet dahi etmek istemiyor, kimseyle görüşmek istemiyor, üstelik onlarla da hep dalga geçiyoruz. Ben kendi işimi kurmayı planlıyorum, fırsatım da var ama onlar memur olmamı istiyor vsvs bir sürü kavga. Sonumda ben edepsiz, ukala, ahlaksız , saygısız oluyorum. Evi ayırmak bana iyi gelecek zaten işime de uzak, ama beni büyüten ailemdenden ne olursa olsun uzaklaşmak nankörlük gibi geliyor. Ne yapmalıyım, bu süreçleri nasıl yönetmeliyim. Teorik olarak alttan almam gerektiğini düşünüyorum ama pratikte olmuyor. Onlari değiştirebileceğimi düşünüyorum yaniliyorum, yardımci olur musuniz?