Eşimin bana verdiği kredi kartı 10 bin TL limitli, para lazımsa babandan iste demesi normal mi? (Sayfa 2)

Ben 24 yaşındayım, bir devlet hastanesinin acil servisinde Pratisyen Hekimim. 24 saatlik nöbetlerde trafik kazaları, kalp krizleri, bıçaklanmalar derken kan revan içinde hayat kurtarıyorum. Bu insanüstü emeğimin karşılığında nöbet ve teşviklerle elime ayda net 145 bin lira geçiyor. Eşim ise 'Ticaretle uğraşıyorum, piyasa durgun' deyip genelde evde yatan, ayda 10-15 bin ancak kazanan biri.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Doktorluk başka, para yönetmek başka. Sen o nöbet kafasıyla hesap yapamazsın, paranı çarçur edersin. Kartın bende duracak, evin reisi benim' diyerek maaş kartıma el koydu.
Bana koskoca bir ay için, kişisel ihtiyaçlarım ve hastanedeki harcamalarım dahil sadece 10 bin TL limitli bir ek kredi kartı verdi.
Düşünün, 24 saat nöbet tutuyorum. Yemekhaneye yetişemezsem dışarıdan yemek söylemem, kahvem, yol param, taksim derken o limit ayın ortasında bitiyor. Limit dolunca eşimden para istedim.
Bana; '10 bin lira asgari ücretten hallice! Sen ne harcıyorsun böyle? Hastanede devletin yemeğini ye, suyunu iç. Şımarıklık yapma. Eğer lüks yemekler, markalı kahveler istiyorsan git o zengin müteahhit babandan iste. Adamın durumu süper, tek kızı sensin. Kocanın parasını yiyeceğine babanınkini ye, bana yük olma' diye bağırdı.

İnanır mısınız, ben acilde insanların kalbini çalıştırıyorum, 145 bin lira kazanıyorum ama kantinden bir tost alacak bakiyem kalmıyor. Sırf nöbetlerde arkadaşlarıma 'Param yok' dememek ve babama kocamı şikayet etmemek için; nöbetim olmadığı hafta sonları tanınmamak adına şapkamı, maskemi takıp şehrin öbür ucundaki sitelere gündelikçi olarak ev temizliğine gidiyorum.
Kendi kazandığım 145 bin lira kocamın cebindeyken, ben elin evinde tuvalet ovarak, cam silerek, yerlerde sürünerek kazandığım günlük 1.500 lirayla hastanedeki masraflarımı çıkarmaya çalışıyorum. Acilde neşter tutan, dikiş atan o narin ellerim; çamaşır suyundan, kireç sökücüden yara bere içinde kalıyor. Eldiven takarken canım yanıyor.
Peki benim maaşım ne oluyor?
Meğer eşim, benim hayat kurtararak kazandığım o paranın 50 bin lirasını her ay boşandığı eski karısına 'nafaka ve çocuklara ekstra harçlık' olarak, geri kalan büyük kısmını da 'tefeciye borcu var, adamı vuracaklar' dediği ve hiç çalışmayan abisine gönderiyormuş.
Bunu öğrenip 'Ben burada can veriyorum, sen paramı kime yediriyorsun?' diye ağladığımda;
'O kadın çocuklarımın anası, onları yoklukta bırakamam, erkekliğime sığmaz. Abim de kanım canım, onu kurda kuşa mı yem edeyim? Sen zaten tuzu kurusun, baban arkanda dağ gibi. Ama onların benden başka kimsesi yok. Senin paranla kaç kişinin hayatı kurtuluyor, sevap işliyorsun. Temizliğe gitmen de nefsini köreltir, kibrini kırar, iyi gelir' dedi.
Ben 145 bin kazanıp elin tuvaletini temizliyorum, kocam benim paramla eski karısını yaşatıp abisinin borcunu ödüyor. Bana da 'Babandan iste, temizlik yap kibrin kırılsın' diyor. Sizce kocam haklı mı?

Herkes eşimi haklı buluyor ama bence 10 bin lira büyük bir meblağ değil

Ben 24 yaşındayım, bir devlet hastanesinin acil servisinde Pratisyen Hekimim. 24 saatlik nöbetlerde trafik kazaları, kalp krizleri, bıçaklanmalar derken kan revan içinde hayat kurtarıyorum. Bu insanüstü emeğimin karşılığında nöbet ve teşviklerle elime ayda net 145 bin lira geçiyor. Eşim ise 'Ticaretle uğraşıyorum, piyasa durgun' deyip genelde evde yatan, ayda 10-15 bin ancak kazanan biri.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Doktorluk başka, para yönetmek başka. Sen o nöbet kafasıyla hesap yapamazsın, paranı çarçur edersin. Kartın bende duracak, evin reisi benim' diyerek maaş kartıma el koydu.
Bana koskoca bir ay için, kişisel ihtiyaçlarım ve hastanedeki harcamalarım dahil sadece 10 bin TL limitli bir ek kredi kartı verdi.
Düşünün, 24 saat nöbet tutuyorum. Yemekhaneye yetişemezsem dışarıdan yemek söylemem, kahvem, yol param, taksim derken o limit ayın ortasında bitiyor. Limit dolunca eşimden para istedim.
Bana; '10 bin lira asgari ücretten hallice! Sen ne harcıyorsun böyle? Hastanede devletin yemeğini ye, suyunu iç. Şımarıklık yapma. Eğer lüks yemekler, markalı kahveler istiyorsan git o zengin müteahhit babandan iste. Adamın durumu süper, tek kızı sensin. Kocanın parasını yiyeceğine babanınkini ye, bana yük olma' diye bağırdı.

İnanır mısınız, ben acilde insanların kalbini çalıştırıyorum, 145 bin lira kazanıyorum ama kantinden bir tost alacak bakiyem kalmıyor. Sırf nöbetlerde arkadaşlarıma 'Param yok' dememek ve babama kocamı şikayet etmemek için; nöbetim olmadığı hafta sonları tanınmamak adına şapkamı, maskemi takıp şehrin öbür ucundaki sitelere gündelikçi olarak ev temizliğine gidiyorum.
Kendi kazandığım 145 bin lira kocamın cebindeyken, ben elin evinde tuvalet ovarak, cam silerek, yerlerde sürünerek kazandığım günlük 1.500 lirayla hastanedeki masraflarımı çıkarmaya çalışıyorum. Acilde neşter tutan, dikiş atan o narin ellerim; çamaşır suyundan, kireç sökücüden yara bere içinde kalıyor. Eldiven takarken canım yanıyor.
Peki benim maaşım ne oluyor?
Meğer eşim, benim hayat kurtararak kazandığım o paranın 50 bin lirasını her ay boşandığı eski karısına 'nafaka ve çocuklara ekstra harçlık' olarak, geri kalan büyük kısmını da 'tefeciye borcu var, adamı vuracaklar' dediği ve hiç çalışmayan abisine gönderiyormuş.
Bunu öğrenip 'Ben burada can veriyorum, sen paramı kime yediriyorsun?' diye ağladığımda;
'O kadın çocuklarımın anası, onları yoklukta bırakamam, erkekliğime sığmaz. Abim de kanım canım, onu kurda kuşa mı yem edeyim? Sen zaten tuzu kurusun, baban arkanda dağ gibi. Ama onların benden başka kimsesi yok. Senin paranla kaç kişinin hayatı kurtuluyor, sevap işliyorsun. Temizliğe gitmen de nefsini köreltir, kibrini kırar, iyi gelir' dedi.
Ben 145 bin kazanıp elin tuvaletini temizliyorum, kocam benim paramla eski karısını yaşatıp abisinin borcunu ödüyor. Bana da 'Babandan iste, temizlik yap kibrin kırılsın' diyor.

Ben 24 yaşındayım, bir devlet hastanesinin acil servisinde Pratisyen Hekimim. 24 saatlik nöbetlerde trafik kazaları, kalp krizleri, bıçaklanmalar derken kan revan içinde hayat kurtarıyorum. Bu insanüstü emeğimin karşılığında nöbet ve teşviklerle elime ayda net 145 bin lira geçiyor. Eşim ise 'Ticaretle uğraşıyorum, piyasa durgun' deyip genelde evde yatan, ayda 10-15 bin ancak kazanan biri.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Doktorluk başka, para yönetmek başka. Sen o nöbet kafasıyla hesap yapamazsın, paranı çarçur edersin. Kartın bende duracak, evin reisi benim' diyerek maaş kartıma el koydu.
Bana koskoca bir ay için, kişisel ihtiyaçlarım ve hastanedeki harcamalarım dahil sadece 10 bin TL limitli bir ek kredi kartı verdi.
Düşünün, 24 saat nöbet tutuyorum. Yemekhaneye yetişemezsem dışarıdan yemek söylemem, kahvem, yol param, taksim derken o limit ayın ortasında bitiyor. Limit dolunca eşimden para istedim.
Bana; '10 bin lira asgari ücretten hallice! Sen ne harcıyorsun böyle? Hastanede devletin yemeğini ye, suyunu iç. Şımarıklık yapma. Eğer lüks yemekler, markalı kahveler istiyorsan git o zengin müteahhit babandan iste. Adamın durumu süper, tek kızı sensin. Kocanın parasını yiyeceğine babanınkini ye, bana yük olma' diye bağırdı.

İnanır mısınız, ben acilde insanların kalbini çalıştırıyorum, 145 bin lira kazanıyorum ama kantinden bir tost alacak bakiyem kalmıyor. Sırf nöbetlerde arkadaşlarıma 'Param yok' dememek ve babama kocamı şikayet etmemek için; nöbetim olmadığı hafta sonları tanınmamak adına şapkamı, maskemi takıp şehrin öbür ucundaki sitelere gündelikçi olarak ev temizliğine gidiyorum.
Kendi kazandığım 145 bin lira kocamın cebindeyken, ben elin evinde tuvalet ovarak, cam silerek, yerlerde sürünerek kazandığım günlük 1.500 lirayla hastanedeki masraflarımı çıkarmaya çalışıyorum. Acilde neşter tutan, dikiş atan o narin ellerim; çamaşır suyundan, kireç sökücüden yara bere içinde kalıyor. Eldiven takarken canım yanıyor.
Peki benim maaşım ne oluyor?
Meğer eşim, benim hayat kurtararak kazandığım o paranın 50 bin lirasını her ay boşandığı eski karısına 'nafaka ve çocuklara ekstra harçlık' olarak, geri kalan büyük kısmını da 'tefeciye borcu var, adamı vuracaklar' dediği ve hiç çalışmayan abisine gönderiyormuş.
Bunu öğrenip 'Ben burada can veriyorum, sen paramı kime yediriyorsun?' diye ağladığımda;
'O kadın çocuklarımın anası, onları yoklukta bırakamam, erkekliğime sığmaz. Abim de kanım canım, onu kurda kuşa mı yem edeyim? Sen zaten tuzu kurusun, baban arkanda dağ gibi. Ama onların benden başka kimsesi yok. Senin paranla kaç kişinin hayatı kurtuluyor, sevap işliyorsun. Temizliğe gitmen de nefsini köreltir, kibrini kırar, iyi gelir' dedi.
Ben 145 bin kazanıp elin tuvaletini temizliyorum, kocam benim paramla eski karısını yaşatıp abisinin borcunu ödüyor. Bana da 'Babandan iste, temizlik yap kibrin kırılsın' diyor.

Dinliyorum sizi

Ben 24 yaşındayım, bir devlet hastanesinin acil servisinde Pratisyen Hekimim. 24 saatlik nöbetlerde trafik kazaları, kalp krizleri, bıçaklanmalar derken kan revan içinde hayat kurtarıyorum. Bu insanüstü emeğimin karşılığında nöbet ve teşviklerle elime ayda net 145 bin lira geçiyor. Eşim ise 'Ticaretle uğraşıyorum, piyasa durgun' deyip genelde evde yatan, ayda 10-15 bin ancak kazanan biri.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Doktorluk başka, para yönetmek başka. Sen o nöbet kafasıyla hesap yapamazsın, paranı çarçur edersin. Kartın bende duracak, evin reisi benim' diyerek maaş kartıma el koydu.
Bana koskoca bir ay için, kişisel ihtiyaçlarım ve hastanedeki harcamalarım dahil sadece 10 bin TL limitli bir ek kredi kartı verdi.
Düşünün, 24 saat nöbet tutuyorum. Yemekhaneye yetişemezsem dışarıdan yemek söylemem, kahvem, yol param, taksim derken o limit ayın ortasında bitiyor. Limit dolunca eşimden para istedim.
Bana; '10 bin lira asgari ücretten hallice! Sen ne harcıyorsun böyle? Hastanede devletin yemeğini ye, suyunu iç. Şımarıklık yapma. Eğer lüks yemekler, markalı kahveler istiyorsan git o zengin müteahhit babandan iste. Adamın durumu süper, tek kızı sensin. Kocanın parasını yiyeceğine babanınkini ye, bana yük olma' diye bağırdı.

İnanır mısınız, ben acilde insanların kalbini çalıştırıyorum, 145 bin lira kazanıyorum ama kantinden bir tost alacak bakiyem kalmıyor. Sırf nöbetlerde arkadaşlarıma 'Param yok' dememek ve babama kocamı şikayet etmemek için; nöbetim olmadığı hafta sonları tanınmamak adına şapkamı, maskemi takıp şehrin öbür ucundaki sitelere gündelikçi olarak ev temizliğine gidiyorum.
Kendi kazandığım 145 bin lira kocamın cebindeyken, ben elin evinde tuvalet ovarak, cam silerek, yerlerde sürünerek kazandığım günlük 1.500 lirayla hastanedeki masraflarımı çıkarmaya çalışıyorum. Acilde neşter tutan, dikiş atan o narin ellerim; çamaşır suyundan, kireç sökücüden yara bere içinde kalıyor. Eldiven takarken canım yanıyor.
Peki benim maaşım ne oluyor?
Meğer eşim, benim hayat kurtararak kazandığım o paranın 50 bin lirasını her ay boşandığı eski karısına 'nafaka ve çocuklara ekstra harçlık' olarak, geri kalan büyük kısmını da 'tefeciye borcu var, adamı vuracaklar' dediği ve hiç çalışmayan abisine gönderiyormuş.
Bunu öğrenip 'Ben burada can veriyorum, sen paramı kime yediriyorsun?' diye ağladığımda;
'O kadın çocuklarımın anası, onları yoklukta bırakamam, erkekliğime sığmaz. Abim de kanım canım, onu kurda kuşa mı yem edeyim? Sen zaten tuzu kurusun, baban arkanda dağ gibi. Ama onların benden başka kimsesi yok. Senin paranla kaç kişinin hayatı kurtuluyor, sevap işliyorsun. Temizliğe gitmen de nefsini köreltir, kibrini kırar, iyi gelir' dedi.
Ben 145 bin kazanıp elin tuvaletini temizliyorum, kocam benim paramla eski karısını yaşatıp abisinin borcunu ödüyor. Bana da 'Babandan iste, temizlik yap kibrin kırılsın' diyor. Sizce kocam haklı mı?

Haklı değil mi sizce kocam

Ben 24 yaşındayım, bir devlet hastanesinin acil servisinde Pratisyen Hekimim. 24 saatlik nöbetlerde trafik kazaları, kalp krizleri, bıçaklanmalar derken kan revan içinde hayat kurtarıyorum. Bu insanüstü emeğimin karşılığında nöbet ve teşviklerle elime ayda net 145 bin lira geçiyor. Eşim ise 'Ticaretle uğraşıyorum, piyasa durgun' deyip genelde evde yatan, ayda 10-15 bin ancak kazanan biri.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Doktorluk başka, para yönetmek başka. Sen o nöbet kafasıyla hesap yapamazsın, paranı çarçur edersin. Kartın bende duracak, evin reisi benim' diyerek maaş kartıma el koydu.
Bana koskoca bir ay için, kişisel ihtiyaçlarım ve hastanedeki harcamalarım dahil sadece 10 bin TL limitli bir ek kredi kartı verdi.
Düşünün, 24 saat nöbet tutuyorum. Yemekhaneye yetişemezsem dışarıdan yemek söylemem, kahvem, yol param, taksim derken o limit ayın ortasında bitiyor. Limit dolunca eşimden para istedim.
Bana; '10 bin lira asgari ücretten hallice! Sen ne harcıyorsun böyle? Hastanede devletin yemeğini ye, suyunu iç. Şımarıklık yapma. Eğer lüks yemekler, markalı kahveler istiyorsan git o zengin müteahhit babandan iste. Adamın durumu süper, tek kızı sensin. Kocanın parasını yiyeceğine babanınkini ye, bana yük olma' diye bağırdı.

İnanır mısınız, ben acilde insanların kalbini çalıştırıyorum, 145 bin lira kazanıyorum ama kantinden bir tost alacak bakiyem kalmıyor. Sırf nöbetlerde arkadaşlarıma 'Param yok' dememek ve babama kocamı şikayet etmemek için; nöbetim olmadığı hafta sonları tanınmamak adına şapkamı, maskemi takıp şehrin öbür ucundaki sitelere gündelikçi olarak ev temizliğine gidiyorum.
Kendi kazandığım 145 bin lira kocamın cebindeyken, ben elin evinde tuvalet ovarak, cam silerek, yerlerde sürünerek kazandığım günlük 1.500 lirayla hastanedeki masraflarımı çıkarmaya çalışıyorum. Acilde neşter tutan, dikiş atan o narin ellerim; çamaşır suyundan, kireç sökücüden yara bere içinde kalıyor. Eldiven takarken canım yanıyor.
Peki benim maaşım ne oluyor?
Meğer eşim, benim hayat kurtararak kazandığım o paranın 50 bin lirasını her ay boşandığı eski karısına 'nafaka ve çocuklara ekstra harçlık' olarak, geri kalan büyük kısmını da 'tefeciye borcu var, adamı vuracaklar' dediği ve hiç çalışmayan abisine gönderiyormuş.
Bunu öğrenip 'Ben burada can veriyorum, sen paramı kime yediriyorsun?' diye ağladığımda;
'O kadın çocuklarımın anası, onları yoklukta bırakamam, erkekliğime sığmaz. Abim de kanım canım, onu kurda kuşa mı yem edeyim? Sen zaten tuzu kurusun, baban arkanda dağ gibi. Ama onların benden başka kimsesi yok. Senin paranla kaç kişinin hayatı kurtuluyor, sevap işliyorsun. Temizliğe gitmen de nefsini köreltir, kibrini kırar, iyi gelir' dedi.
Ben 145 bin kazanıp elin tuvaletini temizliyorum, kocam benim paramla eski karısını yaşatıp abisinin borcunu ödüyor. Bana da 'Babandan iste, temizlik yap kibrin kırılsın' diyor. Sizce kocam haklı mı?

Neden böyle söylüyorsunuz?

Ayıp ediyorsunuz

Ben 24 yaşındayım, bir devlet hastanesinin acil servisinde Pratisyen Hekimim. 24 saatlik nöbetlerde trafik kazaları, kalp krizleri, bıçaklanmalar derken kan revan içinde hayat kurtarıyorum. Bu insanüstü emeğimin karşılığında nöbet ve teşviklerle elime ayda net 145 bin lira geçiyor. Eşim ise 'Ticaretle uğraşıyorum, piyasa durgun' deyip genelde evde yatan, ayda 10-15 bin ancak kazanan biri.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Doktorluk başka, para yönetmek başka. Sen o nöbet kafasıyla hesap yapamazsın, paranı çarçur edersin. Kartın bende duracak, evin reisi benim' diyerek maaş kartıma el koydu.
Bana koskoca bir ay için, kişisel ihtiyaçlarım ve hastanedeki harcamalarım dahil sadece 10 bin TL limitli bir ek kredi kartı verdi.
Düşünün, 24 saat nöbet tutuyorum. Yemekhaneye yetişemezsem dışarıdan yemek söylemem, kahvem, yol param, taksim derken o limit ayın ortasında bitiyor. Limit dolunca eşimden para istedim.
Bana; '10 bin lira asgari ücretten hallice! Sen ne harcıyorsun böyle? Hastanede devletin yemeğini ye, suyunu iç. Şımarıklık yapma. Eğer lüks yemekler, markalı kahveler istiyorsan git o zengin müteahhit babandan iste. Adamın durumu süper, tek kızı sensin. Kocanın parasını yiyeceğine babanınkini ye, bana yük olma' diye bağırdı.

İnanır mısınız, ben acilde insanların kalbini çalıştırıyorum, 145 bin lira kazanıyorum ama kantinden bir tost alacak bakiyem kalmıyor. Sırf nöbetlerde arkadaşlarıma 'Param yok' dememek ve babama kocamı şikayet etmemek için; nöbetim olmadığı hafta sonları tanınmamak adına şapkamı, maskemi takıp şehrin öbür ucundaki sitelere gündelikçi olarak ev temizliğine gidiyorum.
Kendi kazandığım 145 bin lira kocamın cebindeyken, ben elin evinde tuvalet ovarak, cam silerek, yerlerde sürünerek kazandığım günlük 1.500 lirayla hastanedeki masraflarımı çıkarmaya çalışıyorum. Acilde neşter tutan, dikiş atan o narin ellerim; çamaşır suyundan, kireç sökücüden yara bere içinde kalıyor. Eldiven takarken canım yanıyor.
Peki benim maaşım ne oluyor?
Meğer eşim, benim hayat kurtararak kazandığım o paranın 50 bin lirasını her ay boşandığı eski karısına 'nafaka ve çocuklara ekstra harçlık' olarak, geri kalan büyük kısmını da 'tefeciye borcu var, adamı vuracaklar' dediği ve hiç çalışmayan abisine gönderiyormuş.
Bunu öğrenip 'Ben burada can veriyorum, sen paramı kime yediriyorsun?' diye ağladığımda;
'O kadın çocuklarımın anası, onları yoklukta bırakamam, erkekliğime sığmaz. Abim de kanım canım, onu kurda kuşa mı yem edeyim? Sen zaten tuzu kurusun, baban arkanda dağ gibi. Ama onların benden başka kimsesi yok. Senin paranla kaç kişinin hayatı kurtuluyor, sevap işliyorsun. Temizliğe gitmen de nefsini köreltir, kibrini kırar, iyi gelir' dedi.
Ben 145 bin kazanıp elin tuvaletini temizliyorum, kocam benim paramla eski karısını yaşatıp abisinin borcunu ödüyor. Bana da 'Babandan iste, temizlik yap kibrin kırılsın' diyor. Sizce kocam haklı mı?

Ben 24 yaşındayım, bir devlet hastanesinin acil servisinde Pratisyen Hekimim. 24 saatlik nöbetlerde trafik kazaları, kalp krizleri, bıçaklanmalar derken kan revan içinde hayat kurtarıyorum. Bu insanüstü emeğimin karşılığında nöbet ve teşviklerle elime ayda net 145 bin lira geçiyor. Eşim ise 'Ticaretle uğraşıyorum, piyasa durgun' deyip genelde evde yatan, ayda 10-15 bin ancak kazanan biri.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Doktorluk başka, para yönetmek başka. Sen o nöbet kafasıyla hesap yapamazsın, paranı çarçur edersin. Kartın bende duracak, evin reisi benim' diyerek maaş kartıma el koydu.
Bana koskoca bir ay için, kişisel ihtiyaçlarım ve hastanedeki harcamalarım dahil sadece 10 bin TL limitli bir ek kredi kartı verdi.
Düşünün, 24 saat nöbet tutuyorum. Yemekhaneye yetişemezsem dışarıdan yemek söylemem, kahvem, yol param, taksim derken o limit ayın ortasında bitiyor. Limit dolunca eşimden para istedim.
Bana; '10 bin lira asgari ücretten hallice! Sen ne harcıyorsun böyle? Hastanede devletin yemeğini ye, suyunu iç. Şımarıklık yapma. Eğer lüks yemekler, markalı kahveler istiyorsan git o zengin müteahhit babandan iste. Adamın durumu süper, tek kızı sensin. Kocanın parasını yiyeceğine babanınkini ye, bana yük olma' diye bağırdı.

İnanır mısınız, ben acilde insanların kalbini çalıştırıyorum, 145 bin lira kazanıyorum ama kantinden bir tost alacak bakiyem kalmıyor. Sırf nöbetlerde arkadaşlarıma 'Param yok' dememek ve babama kocamı şikayet etmemek için; nöbetim olmadığı hafta sonları tanınmamak adına şapkamı, maskemi takıp şehrin öbür ucundaki sitelere gündelikçi olarak ev temizliğine gidiyorum.
Kendi kazandığım 145 bin lira kocamın cebindeyken, ben elin evinde tuvalet ovarak, cam silerek, yerlerde sürünerek kazandığım günlük 1.500 lirayla hastanedeki masraflarımı çıkarmaya çalışıyorum. Acilde neşter tutan, dikiş atan o narin ellerim; çamaşır suyundan, kireç sökücüden yara bere içinde kalıyor. Eldiven takarken canım yanıyor.
Peki benim maaşım ne oluyor?
Meğer eşim, benim hayat kurtararak kazandığım o paranın 50 bin lirasını her ay boşandığı eski karısına 'nafaka ve çocuklara ekstra harçlık' olarak, geri kalan büyük kısmını da 'tefeciye borcu var, adamı vuracaklar' dediği ve hiç çalışmayan abisine gönderiyormuş.
Bunu öğrenip 'Ben burada can veriyorum, sen paramı kime yediriyorsun?' diye ağladığımda;
'O kadın çocuklarımın anası, onları yoklukta bırakamam, erkekliğime sığmaz. Abim de kanım canım, onu kurda kuşa mı yem edeyim? Sen zaten tuzu kurusun, baban arkanda dağ gibi. Ama onların benden başka kimsesi yok. Senin paranla kaç kişinin hayatı kurtuluyor, sevap işliyorsun. Temizliğe gitmen de nefsini köreltir, kibrini kırar, iyi gelir' dedi.
Ben 145 bin kazanıp elin tuvaletini temizliyorum, kocam benim paramla eski karısını yaşatıp abisinin borcunu ödüyor. Bana da 'Babandan iste, temizlik yap kibrin kırılsın' diyor. Sizce kocam haklı mı?

Herkes kocan haklı diyor

Ben 24 yaşındayım, bir devlet hastanesinin acil servisinde Pratisyen Hekimim. 24 saatlik nöbetlerde trafik kazaları, kalp krizleri, bıçaklanmalar derken kan revan içinde hayat kurtarıyorum. Bu insanüstü emeğimin karşılığında nöbet ve teşviklerle elime ayda net 145 bin lira geçiyor. Eşim ise 'Ticaretle uğraşıyorum, piyasa durgun' deyip genelde evde yatan, ayda 10-15 bin ancak kazanan biri.
Evlendiğimiz gün eşim; 'Doktorluk başka, para yönetmek başka. Sen o nöbet kafasıyla hesap yapamazsın, paranı çarçur edersin. Kartın bende duracak, evin reisi benim' diyerek maaş kartıma el koydu.
Bana koskoca bir ay için, kişisel ihtiyaçlarım ve hastanedeki harcamalarım dahil sadece 10 bin TL limitli bir ek kredi kartı verdi.
Düşünün, 24 saat nöbet tutuyorum. Yemekhaneye yetişemezsem dışarıdan yemek söylemem, kahvem, yol param, taksim derken o limit ayın ortasında bitiyor. Limit dolunca eşimden para istedim.
Bana; '10 bin lira asgari ücretten hallice! Sen ne harcıyorsun böyle? Hastanede devletin yemeğini ye, suyunu iç. Şımarıklık yapma. Eğer lüks yemekler, markalı kahveler istiyorsan git o zengin müteahhit babandan iste. Adamın durumu süper, tek kızı sensin. Kocanın parasını yiyeceğine babanınkini ye, bana yük olma' diye bağırdı.

İnanır mısınız, ben acilde insanların kalbini çalıştırıyorum, 145 bin lira kazanıyorum ama kantinden bir tost alacak bakiyem kalmıyor. Sırf nöbetlerde arkadaşlarıma 'Param yok' dememek ve babama kocamı şikayet etmemek için; nöbetim olmadığı hafta sonları tanınmamak adına şapkamı, maskemi takıp şehrin öbür ucundaki sitelere gündelikçi olarak ev temizliğine gidiyorum.
Kendi kazandığım 145 bin lira kocamın cebindeyken, ben elin evinde tuvalet ovarak, cam silerek, yerlerde sürünerek kazandığım günlük 1.500 lirayla hastanedeki masraflarımı çıkarmaya çalışıyorum. Acilde neşter tutan, dikiş atan o narin ellerim; çamaşır suyundan, kireç sökücüden yara bere içinde kalıyor. Eldiven takarken canım yanıyor.
Peki benim maaşım ne oluyor?
Meğer eşim, benim hayat kurtararak kazandığım o paranın 50 bin lirasını her ay boşandığı eski karısına 'nafaka ve çocuklara ekstra harçlık' olarak, geri kalan büyük kısmını da 'tefeciye borcu var, adamı vuracaklar' dediği ve hiç çalışmayan abisine gönderiyormuş.
Bunu öğrenip 'Ben burada can veriyorum, sen paramı kime yediriyorsun?' diye ağladığımda;
'O kadın çocuklarımın anası, onları yoklukta bırakamam, erkekliğime sığmaz. Abim de kanım canım, onu kurda kuşa mı yem edeyim? Sen zaten tuzu kurusun, baban arkanda dağ gibi. Ama onların benden başka kimsesi yok. Senin paranla kaç kişinin hayatı kurtuluyor, sevap işliyorsun. Temizliğe gitmen de nefsini köreltir, kibrini kırar, iyi gelir' dedi.
Ben 145 bin kazanıp elin tuvaletini temizliyorum, kocam benim paramla eski karısını yaşatıp abisinin borcunu ödüyor. Bana da 'Babandan iste, temizlik yap kibrin kırılsın' diyor. Sizce kocam haklı mı?