Eşim hala feminist sayılabilir mi?

Üslup derken?

Kötü bir şey demedim ki... içinde bulunduğu durumu net şekilde izah etmeye çalıştım. Biraz daha yumuşak yazınca ortada sanki kayıtsız şartsız erkek egemenliğini kabullenmiş olması değil de bana saygılı olması söz konusuymuş gibi yanlış anlaşılmalar oluyor ve "ne alakası var feminizm erkek düşmanlığı depil ki" diye cevaplar geliyor

Saygısızlık etmiyorum zaten... erkek egemenliği kayıtsız ve şartsız olunca anlam ifade eder. Onun kadın olduğu için kocaya itaat etmeye mecbur olması benim onun düşüncelerine saygı duymadığım veya saygısızlık ettiğim anlamına gelir mi? Bence düşünceye saygısızlık başka bir şey. İşyerşnde mesela bir kurum var ve başındaki kimse belli. Onun son sözü söylemesi altımda çalışanlara saygısızlık değil hatta fikirlerine değer verilmediği anlamına da gekmez
Biz farklı dğşğmcede olduğumuzda ikimiz de birbirimizi iknaya çalışırız ama ikimiz de aynı noktada kalır ve ulaşamazsak ben erkek olduğum için ailenin de reisi olduğum için sın sözü söylerim ve bu karar her ikimizi de bağlar.

Yani burada bir hiyerarşi var. Aile reisi olarak kabullenebileceğğn erkeğe o saygıyı hak edecek erkekle birlikte olursunuz içgüdüsel olarak. Yanlış mıyım?

Kayıtsız ve şartsız olması demek "ben bu kararı beğenmedim bu konuda dediğini yapmayacağım" deme seçeneği olmadığını kabullenmiş olması anlamına gelir... Ha yasalara ve genel ahlaka aykırı şeyler zaten istisnadır. O ayrı. Ama erkek her kararı için kadının onayına ve ikna olmasına ihtiyaç duymaz. Gerekli görürse kadının en karşı olduğu şeyi bile kararlaştorabilir. Önemli olan bu gücünü kendş egosunu ve şahsi isteklerini tatmin etmek için değil ailenin iyiliği için llullansın

Ben normalde aile için aldığım kararlarda onun fikrini alırım ve önemserim. Ancak her zaman onun onayına ihtiyaç duymam. Örneğin bir keresinde aile ile ilgili ama özellikle de onunla ilgili bir konuda karar vermem gerekiyordu. Onun kendisi için doğru kararı vermeyeceğinden emindim. Daha doğrusu isteyeceği şeyi biliyordum, yapmak isteyeceği şeyi biliyordum ancak bunun yanlış olduğundan emindim. İkna edebilmek için elimde yeterli done de olmadığını, onun bu konudaki düşüncesini değiştirmek için çaba sarf etmenin gereksiz olduğunu bildiğim için ona dedim ki canım bu konuda fikrinin farklı olduğunu kendinle ilgili de olsa alacağım bu kararda bence yanlış karar vereceğinden ben emin olduğum için bu konuda son kararı seninle herhangi bir tartışmaya girmeden verdim. Bu konu tartışılmadan tartışmaya kapatıldı. Bu noktada benim sözümü dinlemek dışında bir seçeneğin olduğunu lütfen düşünme. Konu burada kapandı, sana düşen bu kararın gereğini yapmak dedim. Sonrasında bir miktar sıkıntı çekti, bunu kabullenmekte zorlandı. Ancak karara uymamak gibi bir seçeneği olmadığı için itaat etti. Ve sonunda da doğru kararın bu olduğunu anladığında bir yandan hoşuna gitti, bir yandan hayıflandı ama bu onun teslimiyetini daha da güçlendirdi.

Soeunluluk bende çünkü...

Yenilmek ve teslim olmaya mecbur kalmak insanın fikrini değiştirdiği anlamına gelir mi?

Tamam ama o zaman neden sayılmaz dedin?