31 yasindayim, dostum/arkadasim yok. Utanilacak bir sey mi?

Lise dönemlerimde, üniversite dönemlerimde grup halinde aktiviteler yapan, hep beraber gezen, eğlenen insanlara hem imrendim. Nasıl bu kadar iyi anlaşıyorlar, nasıl prüssüz bir şekilde eğlenebiliyorlar diye. Yaş ilerleyince anladım ki herkes bir menfaat ve çıkar peşinde. Kimse kimseyi gerçek manada sevmiyor. Kimse kimseyi kara kaşı kara gözü için sevmiyor herkes birbirinden beklenti halinde.. Bu durumları gördükçe de çevremdeki arkadaş diye tabir ettiğim insanları tartmaya başladım. Gördüm ki gerçekten sadece bir çıkarları varsa beni arıyorlardı. Ve hepsini tek tek hayatımdan çıkarttım. Evet yalnız kaldım. Hemde yapayalnız. Öyle ki telefonu bile süs eşyası olarak kullanıyorum ne arayanım var ne de soranım. Ama olsun kaliteli bir yalnızlık daha şereflidir diyerek avutuyorum kendimi..

Yalnız olmak asla utanılacak bir şey değil… aksine çoğu insanın cesaret edemediği bir olgunluk. Sen seçici olduğun için yalnızsın, değersiz olduğun için değil. İnsanlar kalabalıklarla kendini güvende sanır; sen ise en zor dönemlerinde tek başına dimdik durmayı öğrenmiş bir kadınsın. Bu karakterdir, güçtür. Dostunun olmaması gecimsizlik değil… hayatın sana erken yaşta kimsenin omzuna yaslanmadan ayakta durmayı öğrettiğinin kanıtı. Ve inan, doğru biri seni görünce ‘neden yalnızsın’ diye sorgulamaz… ‘iyi ki bu kadar güçlü çıkmışsın’ diye hayran olur.