Eş ve meslek seçiminin insanın hayatında bu kadar önemli olacağını tahmin etmiyordum?

sözlükte falan okurdum hep. şu yaşa geldim bu mesleğe takıldım çıkamıyorum, her şeye geç kaldım vs. ya derdim dünyanın sonu mu çık başka iş bul. ne olacak sanki. ama öyle olmuyormuş süslüler. önceden hayata hep toz pembe bakıyordum. şimdi 27 yaşına geldim. ne mesleğimi yapabılıyorum ne başka bir iş bulabılıyorum. yok olmak istiyorum. beni bu hayata bağlayan hiçbir şey yok. ailemle yaşıyorum kötü değilim ama bağlarımız kuvvetli değil. arkadaşlarım var onlarla görüşüyorum. erkek arkadaşım falan da yok olsa da bu içimdeki his geçeceğini sanmıyorum. eksiklik de hissetmiyorum açıkçası galiba. önceden kredi borcum falan vardı. ödedim bitti. çok tamahkar biriyim. önceki borç bile daha anlamlıydı yaşadığımı hissettiriyordu. depremden sonra evden çıkmayan biri vardı hatırlarsınız. görevliler tarafından evden çıkarılıp saç traşı falan yapılmıştı. bir röportajda "bu hayatın inişlerini istemiyorum, çıkışları da değmez" demişti. bu durumdayım şu an. büyümek böyle bir şey mi? devam edemiyorum ben. yetişkin hayatına uyum sağlayamıyorum. önceden genç anne olmak isterdim. allahtan böyle bir şey yapmamışım. yapmamışım değil yapamadım. karşıma kimse çıkmadı, sevgilim bile olmadı. olsaydı ben canım gibi her şeye inanır, evlenir. üstüne bir de genç anne olacağım diye çocuk yapar ortada kalırdım. vel hasılı ben elenmek istiyorum süslüler. bu hayata devam etmek istemıyorum.