Çocukken sevgi görememiş kaos içinde tedirginlikle büyümüş bir insanın mutlu bi hayatı olabilir mi?

Mutsuz hayatı da olabilir , mutlu hayatıda.
Gördüklerini tamamiyle doğru kabul edip o şekilde bir hayatı seçmekle mutlu olabileceğine kendini inandırdıysa çoğu senaryonun sonu gibi olacaktır.
Fakat durup düşünüp , ne yapıyorum , bunda bir terslik var , nerede yanlış yapıyorum , cesaret edip kendi içine dönmeye başladı an , işte o an asıl gerçek ve doğrunun ne olduğuna başlar.
Bir elin Beş parmağı bile birbirine benzemezken herkesin aynı olduğuna kendini şuursuzca inandırmak neden?
Parmak izimiz bile birbirinin aynısı değil.
Kişilik , karakter nasıl benzeyecek.