Sevgisiz büyüyen insan nasıl olur?

@Aybuke6 Yok, yok, sadece Masasın yanı gittik 'Napıyorsun, bakayım?' dedi. Kızı Burcu'da 'Anne' dedi, ben... 'Anne değil, öğretmenim' diyeceksin. Burcu 'Tamam, öğretmenim,' dedi. Sonra silgimi arkadaşıma verdim, 'Senin olsun' dedim, o da boynuma sarıldı ve öptü beni dedi. 'Peki, aferin sana, çok güzel bir şey yapmışsın,' dedi. Ardından bizi yerimize gönderdi. Kamuran öğretmenim çok asil bir hanımdı, o ne muhteşem bir kadındı! O muhteşem geniş şekilli Saçları hâlâ gözümün önünde, nazik kibar tane tane konuşan O müthiş sesi hâlâ kulaklarımda. İlk kırmızı kurdeleyi bana ve Burcu'ya taktığı günü hâlâ bugün gibi hatırlıyorum. Ben de okula başlamadan önce okuma ve yazma biliyordum, hatta çarpanlar tablosunu bile 5'e kadar ezbere sayabiliyordum. Burcu da biliyordu. İkimiz, sınıftaki diğer öğrencilerden çok önce kırmızı kurdeleyi taktık.

@Aybuke6 Ne hazin bir tesadüftür ki kader, sanki elimden tutup beni 35 seneye yakın bir zaman önceki Kamuran Öğretmenime götürdü.

Eşim, bir yardım kuruluşu derneğinin üyesiydir; kimsesizler ve yaşlılar yurtlarına giderler. Ben de müsait olduğum zamanlarda ona eşlik ederim. Bir gün yaşlılar yurdunda gittik cam kenarında, tekerlekli sandalyede dışarıya bakan bir yaşlı kadın gördüm. İnanmazsınız, saçları kırlaşmış olsa da Kamuran Öğretmenimi saçlarından tanıdım sanki. Hemen yanına gittim. Yüzünü hafifçe bana dönüp başını yukarı kaldırınca onun olduğundan daha da emin oldum.

"Kamuran Hanım, kolunuzu açar mısınız? Tansiyonunuzu ölçmek istiyorum," dedim.
"Buyrun," dedi.

Yanına oturdum, kolunu sıvamasına yardımcı olurken bir yandan da yüzüne bakıyordum, içimden benim onu tanıdığım gibi onun da beni hatırlayıp tanımasını çok istiyordum. Tansiyonunu ölçtüm, iyiydi ama kalp atışları biraz zayıftı.

"Kamuran Hanım, kalp atışınız normale göre biraz düşük. Daha önce de hep böyle miydi?" diye sordum.

O nazik ve tane tane konuşmasıyla, "Hayır, bilmiyorum. Ama şimdiye kadar kalbimle ilgili bir şikayetim olmadı," dedi.

"Tamam Kamuran Hanım, çok önemli bir durum yok, ben sadece emin olmak istediğim, için sordum" dedim.

Bir an duraksadım, sonra dayanamayarak sordum:
"Siz öğretmendiniz, değil mi?"

@Aybuke6 "Evet," dedi.

"Ben sizin çok eski bir ilkokul öğrencinizim, biliyor musunuz?" dedim.

Parmağını şakağına dayayıp hafifçe tebessüm etti. "Öyle mi? Hangi dönemde, hangi okulda öğrencim oldunuz?" diye sordu.

"Üsküdar Bağlarbaşı İlköğretim Okulu'nda," dedim.

"Evet, orada öğretmenlik yaptım gerçekten de… Çok şaşırdım, kusura bakmayın," dedi. "Çocuklar büyüyünce değişiyor, tanınmaz oluyorlar. Bir de o kadar çok öğrencim oldu ki hepsini hatırlamam mümkün değil."

Tabii ben hemen kendimden bahsetmeye başladım. Derken, sarıldık. O sevincinden boynuma sarılıp sallana sallana ağlamaya başladı. Ben kendimi tutmaya çalışıyordum ama aslında çok sulu gözlüyümdür. Tabi belli bir noktadan sonra ben de ağlamaya başladım. Sonra gözyaşlarını sildim, o sırada eşim yanımıza geldi.

"Ne oldu? Kim bu hanımefendi?" diye sordu.

Eşimi öğretmenime tanıştırırken, o da tanımış oldu. Eski günleri konuştuk. Kızı Burcu'yu sordum, nasıl, ne yapıyor diye… Yurt dışında yaşadığını söyledi.

Öğretmenimin eşi olup olmadığını hiç bilmezdim. Ona sordum. "Eşimle, Burcu çok küçükken ayrıldık, boşandık," dedi. "Kızımı tek başıma büyüttüm. Burcu okumak için yurt dışına gittiğinde evlenmeyi düşündüm ama yalnızlığa öyle alışmışım ki cesaret edemedim," diye ekledi.

@Aybuke6 Bana göre de hiç bir şey karşılıksız kalmıyor bu hayatta iyi ya da kötü ne ekersek onu biçiyoruz Ektiği fideyi gördü Kamuran Öğretmen