Ömür boyu yalnız kalmak nasıl bir durum sizce?

“Ömür boyu yalnız kalmak” fikri, hem ürkütücü hem de huzurlu bir yan barındırır nasıl hissettirdiği, yalnızlığın nedenine ve kişinin iç dünyasına bağlıdır.

Karanlık yönüyle:Uzun süreli yalnızlık, insanın aidiyet duygusunu zedeler. Çünkü biz doğamız gereği “bağ kurmaya” programlıyız biri tarafından görülmek, anlaşılmak isteriz. Bu eksik olduğunda zamanla sessizlik bile ağırlaşır; düşünceler yankılanır, geçmiş büyür, kalp küçülür. “Ya kimseyle tam bağ kuramayacaksam?” korkusu da eklenirse, yalnızlık bir hücreye dönüşebilir.

Aydınlık yönüyle:Ama aynı yalnızlık, bazıları için bir özgürlük biçimidir. Kimseye hesap vermemek, kendi ritmini belirlemek, sessizlikte iç sesini net duymak… Bu da derin bir huzur getirir. Bazı insanlar yalnızlıkta kendini bulur; kalabalıklarda kaybolmaktansa sessizlikte güçlenir.

Gerçek şu ki, yalnızlık kötü değildir yalnız bırakılmış olmak acıtır. Yani seçilmiş bir yalnızlık, özgürlüktür; mecburi bir yalnızlık, yaradır.