Lütfen gören okusun okuyan cevap versin çünkü çok yoruldum bana yardım edin ne yapmalıyım?

Çocukluğumdan beri anne baba sevgisi görmedim. Küçük kardeşlerim bile benimle dalga geçerdi. Babamdan dayak, annemden hakaret gördüm. Her gün annemin sözleriyle incindim, ağladım, kimse gözyaşlarıma aldırmadı.

Susunca “hiç cevap vermiyorsun” diyorlardı, konuşunca “saygısızlık yapıyorsun” diyorlardı. Bir keresinde evden kaçtım “belki kendi ayaklarımın üzerinde dururum” diye ama kaderim karakola, oradan akrabaların evine götürdü. Bir hafta bile geçmeden eve döndüm ama yine aynı hakaretler, yine dayak devam etti.

Tek kurtuluş yolum evlenmekti. Evlenip kurtulmak istedim. Hoşlandığım bir çocuk vardı, sevgim vardı ama ailemden korktuğum için, akrabalara komşulara rezil olmamak için ona açılmadım. Sonra beni istemeye geldiler, seviyormuş, ben de hemen kabul ettim.

Şimdi evliyim. Eşimle bir buçuk yıldır evliyiz. Zaman zaman tartışmalarımız oluyor. Bazen bana bağırıyor, küfrediyor, “çocuk gibisin” diyor. Belki de çocukluğumu hiç yaşamadığım için onun yanında şımarabileceğimi düşündüm. Beni şımarık buluyor. Ben haklı ya da haksız olsam bile özür dileyen, alttan alan hep ben oluyorum.

Ben eşime yaklaştığımda, sevdiğimde, onunla ilgilendiğimde, şımardığımda, oyun yapmak istediğimde “çocuk gibisin” diyor ve kavga çıkıyor. Mesela dün akşam sevdiğim için hafifçe ısırdım, bana bağırdı, huzurunu kaçırdığımı söyledi, arkasını döndü, sarılmadan uyudu. Bu sabah beni öpmeden işe gitti, ben ağladım. Bana “bu çocuk aklında kaldığı sürece seni öpmeyeceğim, sarılmayacağım” diyor.

Onunla eskiden çok mesajlaşıyordum, çok arıyordum. Bana “senin mesajlarından bıktım” dedi, ben de kestim. Şimdi sabahtan akşama kadar görmüyorum, akşam gelince direkt uyumak istiyor, bazen sadece ilişki için uyanık oluyor. Bazen de bana “seni seviyorum” diyor, öyle hareketler yapıyor ki içim eriyor. Bazen ise nefretini kusuyor.

Evlenince ailem bana “seni seviyorum, sana değer veriyorum” demeye başladı ama kendi kendime hep şunu soruyorum: Çok geç kalmadınız mı?

Ben gerçekten mental olarak çok yoruldum. İçimdeki küçük çocuk başı öne eğik. Küçüklüğünü yaşayamadığı gibi şimdi de büyük benliğimin acı çekmesini izliyor. Sanki içimdeki çocukla bugünkü ben birbirine bakarak çığlık çığlığa ağlıyormuş gibi hissediyorum. İnsanların şefkatsizliğinden, merhametsizliğinden, sevgisizliğinden çok yoruldum. Verdiğim sevginin karşılığını bile alamamak beni bitiriyor…