Çok yoruldum artık ne yapabilirim lütfen yardımcı olun?

merhaba. ben bir buçuk hafta önce doğum yaptım ve kaynanam da kayınpederimle bize geldi yanımızda kalmak için. doğuma alındığımda aslında kontrole gitmiştim ve bana yüksek tansiyon var deyip beni doğuma aldılar, sonrasında bebek doğduğunda ciğerlerinde sıkıntı var diyerek başka hastaneye sevk ettiler. zaten bunlar yüzünden psikolojim darmadağın olmuş durumda. hala korkuyorum bebeğime bir şey olacak diye. bebeğimizi aldık birkaç gün önce hastaneden. eve geldiğimizden beri misafirler eksilmiyor evden, gelmelerine bir şey demiyorum ama benim canımı acıtan nokta kaynanamın benden hizmet beklemesi. bebeği de alıp eve gelmemizin ikinci günü görümcemler ve eşimin halasıgil bize geldi kalabalık bir şekilde. kaynanama yemek yapmasında yardım ettim ama dikişlerim o kadar acıyordu ki artık lavaboya gidip ağladım. ayakta dik bile duramıyorken benden sofra hazırlamamı istedi. onu da yaptım. yemekteyken bebeğim ağladığı için yanına gidip emzirdim onu ve emzirdiğim sırada sofradakiler yemeklerini yemişler kalkmışlar bile. kaynanam da yemiş kalkmış ve koltukta oturuyordu. zaten bebeğimi emzirirken de ağladım deli gibi çünkü hem canım acıyordu hem de sinirim bozulmuştu. içeri girdim kaynanam bana dedi ki hazal sofrayı toplayıver. o an o kadar yalnız hissettimki kendi ailesinin yanında öylesine ezdi ki beni o an ağlamamak için zor durdum sonra yavaş yavaş toplarken eşimin halası yardıma kalktı kız sezaryenli nasıl toplasın o diye. eşimin halası kalktığında bırak yapar niye yapamasın biz yapıyorduk zamanında dedi. gözlerim dolu dolu sofrayı topladım bulaşıkları makineye yerleştirirken ağladım zaten full. görümcelerimle zaten anlaşamıyoruz onların umrunda bile değil benim canımın acıyıp acımaması. en son işimi bitirdim çayı falan koyduktan sonra eşim kayınpederim eşimin halasının eşi falan geldi. eşim beni görünce noldu falan dedi gözlerimden yüzümün halindendi muhtemelen. o öyle diyince tekrar ağlamaya başladım o kadar kötüydüm ki biri dokunsa ağlayacak gibiydim. sonra bir şey demeden bebeğimin yanına gittim bebeğe baktığımı anlasınlar diye. eşim geldi sonra odaya noldu falan dedi bir şey yok dikişlerim acıyor sadece dedim niye naptın dedi, sofrayı toparlarken ani hareket ettim herhalde dedim bana sen niye topluyorsun demeyip dedi ki yavaş yapsaydın. o kadar içim acıdı ki onun bu sözlerine de ağladım. hala aklıma geldikçe gözlerim doluyor. eşim annesinde hata bulmuyor. eşimin gözü önünde annesi beni çalıştırıyor sürekli çay koy bilmem ne yap deyip duruyor ama eşim hiçbir şekilde konuşmuyor annesiyle yapma etme diye. söylersem bunu kavga ederiz diye söyleyemiyorum. ama o kadar yoruldum ki kimse bana değer vermiyor gibi hissediyorum. eşim bile benden soğumuş gibi ama ben naptım ki. napıcan gerçekten çok körüyüm kafayı yemek üzereyim her gün ağlıyorum hatta şu an bunu yazarken bile hıçkıra hıçkıra ağlıyorum konuşacak kimse kalmadı etrafımda annem üzülmesin diye onlara da anlatamıyorum