Haksızlığa uğrayınca hakkınızı sonuna kadar savunur musunuz yoksa bazen boş verir misiniz?

Haksızlığa göre değişir. Bazen susarım, çünkü bazı insanlara verilecek en güzel cevap sessizce hayatından çıkmaktır. Ama mesele onuruma, emeğime ya da bir başkasının hakkına dokunuyorsa, sonuna kadar hakkımı savunurum.

Benim için hak aramak kavga etmek değildir. Üslubumu bozmadan, saygımı kaybetmeden ve adaletten ayrılmadan mücadele etmektir. Çünkü haksızlığa sessiz kalmak bazen sadece kendine değil, aynı haksızlığın başkalarına yapılmasına da zemin hazırlayabilir.

Ama şunu da öğrendim: Her savaşı kazanmak zorunda değilim. Bazı insanlar mahkemede değil, vicdanlarında kaybeder. Böyle durumlarda hükmü zamana ve ilahi adalete bırakmayı tercih ederim.

@MuzipFilozof'un son sözü: Hakkını ara ama öfkenin esiri olma. Çünkü adalet, en güzel hâlini sakin bir vicdanda bulur.

Çok sevdiğim bir laf vardır ne kadar kendini anlatırsan anlat karşıdakinin anladığı kadarsın diye. Eğer karşıdaki insanın anlayacak kapasitede olduğunu düşünürsem hiç kendi kendimi yormam polimeğe bile girmem.

Hakkımı sonuna kadar savunurum ama her savaşa da girmem. Bazen haklı olmak, uğraşmaya devam etmekten daha değerlidir. Haksızlığı unutmak başka, kendini yıpratmadan yoluna devam etmek başka.

Şair ne güzel söylemiş;


“Kul’a belâ gelmez Hakk yazmadıkça.
Hakk belâ yazmaz, Kul azmadıkça…”

Evet kesinlikle kendimi savunurum. Ama boş yere savunmam elimde belgeler ile savunurum. İllaki kanıtlarım haklılığımı.

Valla savunurum ama bazen bakınca savununca sadece Zaman kaybı olacaksa.. oralı olmuyorum :))

Bana yapılıyosa ortalığı cehenneme döndürürüm, başkasınınkine şahit oluyosam umursamam sesini çıkarsın

Savunurdumfa artık boşveryom