Ölen birinin acısıyla nasıl yaşanır…? Olmuyor, olmuyor…Ailem var diye yaşamaya çalışıyorum…?

Çok uzun yıllardır psikolojimle ve içimdeki sesle savaşıyorum. 23 yaşındayım. Bir inancım var bilincim yerinde. Çok sevdiğim biri intihar etti, koşarak yanına gitmek istiyorum.. aylardır yıllardır anılarına bakarak keşke yaşasaydı diye ağlıyorum çığlık çığlığa. Daha önce çok denedim canıma kıymayı beni ayakta tutan ne oldu bilmiyorum. Bir ailem bir hayatım var ama dışarıdan göründüğüm gibi değilim normal bir ruha normal bir kafaya sahip değilim. Aşırı hassasım. Her şeyden hevesini alıyorsun bitiyor güzel bir şey oluyor bitiyor yeni şeyler görüyorsun yaşıyorsun bitiyor sonrası yok… yaşamın bir anlamı bir manası yok benim için.. ruhum dayanılmaz bir şekilde acı çekiyor, daha önce de bir sürü şey yaşadım ama hiç biri çok sevdiğim insanın intiharı kadar etkilemedi beni. Bende gitmek istiyorum yaşayıp acı çekmektense ama aileme sevenlerime bencillik yapıp acı çektirmekten korkuyorum ama onlar için kendimden feragat ederken kendim günden güne bitiyorum zaten asla saatim saatime uymuyor eninde sonunda kendimi üzgün ya da ağlamış buluyorum ne yapacağımı bilmiyorum çok çaresizim destek alsam da ölen birinin geri gelmeyeceğini bilmek asla acımı dindirmiyor……..