Yaşamak da ölmek de bana çok ağır geliyor?

Tamam bende bu dünyada böyle diyorum. Beynimiz bu yapıda yaratılmasaydı, farklı bir yapıda yaratılsaydı. Mesela bir amacının olması seni bunaltsaydı, amaçsızlık seni mutlu etseydi o zaman tam aksi sana mümkün gelmeyecekti. Allah ben kötü duyguların hepsini içlerinden söküp alacağım diyor. Yani istesen bile mutsuz olamayacaksın, bunalamayacaksın, nefret kin korku veya endişe duyamayacaksın. Mesela dünyada bile beynindeki amigdalası hasarlı olan kişiler korku veya endişe duymuyor. Bu hisleri istese bile hissedemiyor. Yani senin ne düşündüğünün bir önemi yok. Bazen yaptığında mutlu olacağına inandığın bir şey seni mutlu etmiyor. Yani senin ne düşündüğünün bir önemi olmuyor. Sen şu an endişe duyuyorsun. Ama amigdalan hasarlı olsaydı bu düşünceler sana bir şey hissettirmeyecekti. Endişe ve kaygı duymayacaktın. Bu senin nasıl yaratıldığınla ilgili. Dünyada böyle yaratılmış olmamız sonsuz hayatta da böyle yaratılacağımız anlamına gelmiyor. Burada bir amaç uğruna böyle yaratıldık. Amacı kalmayınca bu hislerin hepsi içimizden alınacak. Bazılarının ise alınmayacak. Dünyada nasıl yaşadığına bağlı. Ben böyle inanıyorum

Bu konu birazda yaratıcına güvenmekten geçiyor. Sonsuza kadar mutlu olacaklar diyor. Hiçbir şeyden dolayı içinde kötü bir his olmayacak. Bu niye yok, keşke böyle olsaydı diye düşünmeyeceksin. Cenneti de dünya ile kıyaslama. Orası sonsuz ve dünyada farklı bir alem. Fizik kuralları bile farklı. İç organların olmayacak mesela. Orayı düşününce buradaki şartları baz alarak düşündüğün için yanlış sonuçlara varıyorsun. Ama bu konuda yaratıcına güvenmelisin. Sonsuza kadar üzüntü duymayacaklar mutlu olacaklar diyorsa inanacaksın. Şu olmasa nasıl mutlu olacağım falan diye düşünmen yanlış. Tamam dünyada belki olmasa mutlu olamazsın ama dediğim gibi orası farklı bir alem, yaratılışın farklı, fizik kuralları, yaratılış biçimin farklı. Her şey farklı. Şunu da unutma Allah merhametli olmasaydı merhamet hissini insanlara da vermezdi. Merhametsiz biri neden merhamet hissini insanlara versin ki. Birbirlerini yiyip tüketsinler diye hiçbir iyi his vermezdi. Biz merhameti kendimiz içimizde yaratmıyoruz. Şu dünyadaki en merhametli insanın merhametinin kaynağı bile Allah. Mantıklı düşünürsek kimse ondan daha merhametli olamaz. O yüzden güvenmek gerekiyor

demek istediğiniz anladığım kadarıyla şöyle olmalı: Uzun süreli ve çok mutlu olmak bir süre sonra mutluluk eşiğini yükselteceği için artık zevk alamamak. Kesinlikle doğru, yadsınamaz. Hatta aşko-kuşko zengin bir ailenin bir kızı tırnağını kırınca bu yüzden aşırı tepki verir. Bahsi geçen mutluluk eşiği çok yükseldiği için en ufak bir olumsuzluğun üzerindeki etkisi diğer insanlara göre onun üzerinde çok kuvvetli olur. Bob Ross amca ne diyordu, "ışığa sahip olabilmek için karanlığa sahip olmalıyım."
Cennetin sonsuzluğu yüzünden, metafordaki aşko-kuşko kıza dönüşeceğimiz tezindeyiz. Bu insan aklımla en fazla şunu söyliyebilirim: Evet bu, bu taraftan bakınca, insanca düşünürken doğru ama oraya giderken insan bedenlerimizden ayıklanarak gideceğimiz gerçeğini düşünmediğimiz sürece öyle. Kurduğumuz mantık organik beyinler için kuşkusuz doğruyken, malum yer için aynı düzlemi yürütmemiz sizce de imkansız değil mi? Akıl almaz bir düzen yaratan kuvvet sahibi sizce de bizim sadece düşünerek ve yaşayarak da olsa bulduğumuz bir sorunu fark edemeyecek mi? Sizin ve aslında benim de takıldığım bu noktada tek mantıklı gelen şey bana göre şimdilik budur.

Şimdi ölünce nefsimiz diğer aleme gidecek orada kıyamete kadar yaşar sonrada ya cennet ya da Cehenneme gidecek orada sonsuz hayat yaşamayacak sonsuz olan Allah'tır toplamda cennet ve cehennem 8 trilyon yıl sonra yok olacak bizde yok olup enerjiye dönüşecegiz

Allah'ın yolunda olursan acı çekmeden ölürsün biz sonsuz değiliz öyle olaydı Allah'ın varlığı çiğnenmiş olurdu okadar kafana takma