Ölüm acısıyla nasıl baş edilir?

Onu orada tek başına bırakma hissi.. eve gelirsin, eve sığamazsın, evde insanlar birşeyler yerken sen o dünyada değilsindir aslında, "şimdi orada ne yapıyor?", "üşüdü mü?" , "korktu mu?" .. iki canımı verdim toprağa, ikisinde de güneşli olan hava mezarlıkta çılgınlar gibi yağmıştı...

her yer çamur olmuştu.. arzu ettiğim kadar kalamamıştım, hep birileri olur zaten etrafında seni ordan çekip çıkarmak için.. "orada çok durulmaz" mış.. neden? "melekler gelmezmiş yoksa " ... gece gece sabaha karşı artık gözüne tek gram uyku girmediği için mezarlığa koşturursun, kediler, yeni yeni ötmeye başlayan kuşlar ve sen çamurun içinde oturursunuz..

hava aydınlanınca bir gün önce aklına gelmeyen dahiyane bir şey gelir o lanet aklına "mezar arkadaşları kim acaba?" başlarsın mezar taşlarına bakmaya... ondan daha çok yaşamış herkese düşman olursun, hemen yanı başında daha dün 88 yaşında ölmüş bir teyze vardır, "allah'ım bu nasıl bir haksızlık?" dersin kendi kendine... sonra onun gibi genç olanları ararsın... onların mezarları daha sıcak gelir sana, sanki yaşayamadıkları yıllar için kalpleri hala atıyormuş, nefesleri hala sıcakmış gibi...

yıllarca onun genç mezar arkadaşlarının da mezarlarını suladım, ona aldığım begonvillerden bir tane de onlara ektim.. mezarlıktan çıkarsın, güneş hala parlar- güneşe takarsın kafayı; dünya dönüyor- dünyanın dönüş hızına lanet edersin; yaşlı başlı insanlar sokakta dipçik gibi dolaşıyor - o anda hepsinden nefret edersin... bu nasıl bir şeyse o özlem nasıl bitemiyor? nasıl kalbin hala bu kadar sıcak bir şekilde kanayabiliyor?

şu dünyada kandırılmaya en müsait insan tipi çok sevdiği bir canını toprağın altına vermiş birisidir. ona o uzaklarda olan canını rüyanızda gördüğünüzü söyleyin size elinde avucunda ne varsa verebilir... çünkü o inkar olayı bambaşka bir level... sizi, onun gerçekten bu dünyadan çekip gittiğine inandırabilecek tek bir insan evladı olmuyor ki zaten bunu iddia edenlerle de bir süre bağlantınızı koparıyorsunuz.

yas yaşayan bir insana yasaklanması gereken tek sözcük "unutacaksın".. ben söylüyorum dostum "unutmayacaksın"... o acı hiç tahmin etmediğin bir anda, bazen bir film sahnesinde, bazen bir şarkıda, bazen daha önce beraber baktığınız ortak gökyüzünde, bazen evin bahçesindeki kuş evinde, bazen onun çok sevdiği bir mekana hazırlıksız gittiğinde, bazen çocukluğunuzda onun aşık olduğunu bildiğin arkadaşınızın ilk çocuğu olduğunda aniden hortlayıverecek.. hiç sekmez.. o bazenler hiç bitmez, kalbin hep kanamaya devam eder...

sen sadece onsuz/onlarsız yaşamayı öğrenirsin...

Allah rahmet eylesin, kalbinizin en derinliklerinde yaşasın.😔🤲