Mutluluğu bulamıyorum… Türkiye’de aile kurmak hayal mi, yoksa gerçek olabilir mi?

• Arkadaşlar, belki size saçma gelecek çünkü anladığım kadarıyla çoğu Türk Almanya’da yaşamayı çok iyi, sorunsuz vs. olarak düşünüyor ama ben gerçekten mutsuzum. Biraz kendimden bahsedeyim: Ben 33 yaşındayım, Almanya’da doğup büyüdüm. Babam işçi olarak Almanya’ya gelmiş. Okudum, meslek öğrendim, çalısiyorum… Önce anaokul öğretmeni oldum, sonra sevmeyince belediyede memurluk ögrendim ve Şimdi belediyede memur olarak çalışıyorum. Hep “mesleğimi değiştirirsem mutlu olurum” diye düşündüm ama olmadı.

Yaklaşık 8 senedir bir ilişkim var. Erkek arkadaşım Alman, gerçekten iyi bir insan. Kalbi temiz, dürüst, sadık, bana değer veriyor gibi. Ama içimde hep bir eksiklik hissediyorum. Hayalini kurduğum şey şu: Türkiye’de yaşamak, Türk bir eşim olsun, 1-2 çocuğum olsun, aileme bakayım, akşam eşimle çay içeyim. Basit ama huzurlu bir hayat yani.

Çocukluğum kolay değildi, ailemden çok baskı ve şiddet gördüm. 23 yaşında tek başıma evden çıktım. “Artık özgürüm, mutlu olacağım” dedim ama yine olmadı. Almanya’da ne kadar çalışsam da, katkı da versem de kendimi hep yabancı gibi hissediyorum. Sanki “bizden değilsin” mesajı hep var. Bu duygu beni çok yıpratıyor.

Bir yandan da kendimi hep çirkin buldum. Yüzümde kusurlar, asimetriler var. “Türk erkekleri dış görünüşe önem veriyor, beni kimse istemez” diye düşünüyorum.

Sevgilimle aramızda çok büyük farklar var. Ben evlenip çocuk sahibi olmak istiyorum. O ise çocuk kesinlikle istemiyor. Evlilik ona bir şey ifade etmiyor, ama sırf bana jest olsun diye benimle evlenebileceğini söylüyor. Çocuk konusunda ise açıkça “ben istemiyorum, eğer çocuk istiyorsan o zaman kendine başka birini bulman lazım, ben önünde durmam” dedi. Onunla beraberken kendimi hiçbir zaman “aile” gibi hissedemedim.

Şunu da özellikle söylemek istiyorum: Benim derdim asla aldatmak ya da gizli saklı bir şey yapmak değil. Zaten duygularımı onunla da paylaştım, yani içimden gizli hiçbir şey saklamıyorum.

Bazen düşünüyorum, belki de ben Türkiye’deki aile hayatını fazla romantikleştiriyorum. Belki dizilerden etkileniyorum. Çünkü hayatımda sadece 2-3 kere Türkiye’ye gittim, Türk arkadaşım bile yok. Ama yine de içimde oraya ait olma isteği var. Burada hep yabancı gibi kalıyorum.

Bir de beni çok korkutan şey şu: Annem babam hayatta olduğu sürece, ilişkimiz sorunlu da olsa, “yalnız değilim” diye hissediyorum. Ama bir gün onlar olmayınca burada tamamen tek başıma kalacağım. Hiç akrabam yok, kimsem yok. Bu düşünce beni çok ürkütüyor. Üstüne bir de Türkçem kötü. Konuşmaya çalışınca kendimi engelliyorum, utanıyorum. Sanki çok kötü konuşuyorum gibi geliyor. Halbuki içimde Türklüğe bağlılık var ama bunu ifade edemiyorum.

Şimdi size sormak istiyorum: Sizce ben yanlış mı düşünüyorum? Türkiye’de aile kurmak bana mutluluk getirir mi, yoksa sadece bir hayal mi? Ve eğer gerçekse, böyle bir hayatı kurmak mümkün mü? Ben Almanya’dayım, çevremde Türk yok, Türkiye’ye de çok az gittim. Böyle bir eş bulabilir miyim sizce?