Çok asosyal oldugum icin insanlarla konuşmak bile istemiyorum hatta artık konuşurken zorlanıyorum kekeliyorum acaba sebebi evden?

Ben çalışamam okulda sosyalleşebilirim anca ama oraya da arkadaşım yok

Ya biliyorum çok zor oluyor özgüven kazanmak ama ilk adımı sen atmaya çalış. Bende mesela ilk adımı atmazdım hiç herkesden çekiniyordum. Mesela birinden kalem iste veya not yazarkene ya ben okuyamadım yazıyı diyip ilk adımı atabilirsin. Sonra işte bi şekilde sohbet kurmaya çalışabilirsin. Sürekli kendi kendine takılırsan ve evde kalırsan rahat ve güzel olmasına rağmen yavaş yavaş kendini gerçek hayattan uzaklastırırsın. Ben dedemin vefatından sonra uzun süre kimseyle görüşmedim hep yalnız evdeydim ve süreki ağlıyordum hayattan nefret ediyordum çok dua etmiştim düzelsin diye allah beni sevmiyor duamı kabul etmiyor kafasındaydım ve geceleri ağlama krizlerim oluyordu. Babam zor toparlamıştı kendini annemde babamla ilgileniyordu. Benim bunalımi kimse fark etmemişti bilene. Hayatta kopmuştum ve zaten eskiden de çekingen sessizdim. O zamanlar konuşunca kekelemeye ve cümle kurmakta zorluk çekiyordum. Kendine lütfen dikkat et