Ailemin üzerimde oluşturduğu baskı?

Ben daha çok küçükken ailem beni kuran kurslarına yollardı, daha din kelimesinin anlamını bile bilmediğim yaşlarda. Bir gün 6-7 yaşımdayken şort giymiştim şort dizlerime kadar geliyordu. Babam bir daha böyle şeyler giydiğini görmeyeceğim demişti bana, ben de çocuk olduğum için bunun arkasında yatan şeyleri anlamamıştım ve ailemin her dediği şeyi yapardım sorgulamadan. Çünkü sorgulayamazdım, aklım buna ermiyordu. 9 yaşıma geldiğimde etraftan gördüğüm insanlar gibi olmak istemiştim, heveslenmiştim ve kapanmak istemiştim. Ailem hemen kabul etmişti çünkü onlara göre bunun yaşı yoktu. Hatta böylesi daha iyiydi çünkü büyüdüğümde daha zor olabilirdi. Senelerce daha anlamını bilmediğim bir şeyi başıma takmıştım. Hiçbir fikrim yoktu ama rahatsız olmuyordum. Daha sonra olgun bir yaşa geldiğimde bunun mantığını çok düşündüm ve beni rahatsız ettiğinden, kendi dinime olan inancımın gitgide azaldığının farkına vardım. Psikolojim tamamen bozulmuştu. Aileme bunu söylediğimde bana bağırdılar, senin hayatın bize bağlı biz seni yönlendirecek kişileriz sen kendi hayatını istediğin gibi yaşayamazsın öyle bir kızım olmasını istemiyorum dediler. Elimden tüm haklarımı aldılar telefonumu birkaç gün vermediler. Yıllarca hislerimi bastırdım, sevmeye çalıştım. Olmadı, gerçekten yapamadım. Kendimi iyi hissettiğim bir an bile olmadı. Çok zorlandım her gün ağladım, krizler geçirdim. Ben bu değildim, kendimi çok farklı biri gibi hissediyordum. Ve hâlâ devam ediyor bu mücadele. Artık buna son vermeliyim ama daha geçen gün sırf kaşlarımı aldığım için bile babam okuldan beni alacağını, eğitim haklarımı elimden alacağını söyledi. Bunu benim yüzüme karşı söylemedi zaten ne söylemek istese annem aracılığıyla söyler çünkü onun o mükemmel ve iyi baba imajı bozulmamalı. Bana hep iyi davranıyormuş gibi gözükmeli. Ben neyle karşılaşacağımı bilmiyorum ama her şeye karşı hazırım. Sadece korkuyorum fiziksel şiddet görmekten. Fakat biliyorum bu şeylere onların hakkı yok ben de bir bireyim ve özgürlük hakkım var. Onlar sadece maddi destek sağlamak için varlar. Ama bunları onların yüzüne bir türlü söyleyemiyorum. Ben onların inandığı dine bağlı kalmak zorunda mıydım? Hayatımı ailemin belirlemesi gerçekten normal miydi? Ben insan değil miydim? Kendi kararlarım olamaz mıydı? Tüm duygularımı yitirmiş durumdayım, geriye tek korku, üzüntü ve çaresizlik kaldı. Ama ben bir adım atmazsam neden bir gelişme olsun ki? Hayır herkesle aynı şeyleri düşünüp yaşamak zorunda değilim ben de onlar gibi bir bedene ve ruha sahibim. Ben bir oyuncak değilim. Bunları yazmamın sebebi beni bir iki kişinin desteklemesini istemem. Lütfen kendi yobaz düşüncelerinizi kendinize saklayın, sadece benim gibi düşünen insanlar cevap versin.