Biraz içimi dökmek istiyorum?

Ben baskıcı bir ailede büyüdüm küçük yaşta arkadaşıma özenip kapandım bir daha açılamadım. Babamla annemle baba anne kız ilişkim olmadı. Her hatamda benimle konuşmak yerine dövdüler. Daha 14 yaşında ınstagram hesabımı buldu küçüklük aşkı diyelim sevgilimi gördü ve beni öldüresiye dövdü telefonu ortadan ikiye kırdı. Yani hiç derdimi sıkıntımı anlatamadım arkamda durmazlar diye ki durmayacaklarını da biliyordum. Üniversite kazandım 2 yıllık zaten lisede de okuduğum bölümdü gittim ailemden uzağa o kadar alıştım ve rahattı ki ben üniversite hayatım boyunca ahlaksız hiçbir şey yapmadım. Biz büyük şehirden küçük şehire köye tasındık 4 5 yıl önce ve ben oraya da adapte olamadım sadece bi çarşısı var 1 cadde başka bir şey yok temel ihtiyaclarını karşılıyo en azından okul adliye hastane kaymakam belediye Telefoncu marketler falan filan. Ve ben buraya atanmak istemiyorum en azından oturduğum şehrin merkez kısımlarına veya şehrime en fazla 2 3 saat uzaklıkta da olabilir bir yere yerleşmek mesleğimi yapmak istiyorum hiçbir şeye olumlu bakmıyorlar sanki hep o köyde yaşamam çalışmam gerekiyor dizlerinin dibinden ayrılmaman gerekiyor gibi. Geçen babamın akşam anneme dediklerini duydum benim evimde oldukları sürece bakarım giderlerse kendileri bilir ev mi tutacaklarmıs tutsunlar orada burada bekar hayatı yaşarlar dost (sevgili) edinirler dedi annem o kadar da değil gibi şeyler söylese de babam olacaklar bu dedi ben üniversite ortamlarında bile böyle bir ahlaksızlık yapmadım. Onları dinlerken ben utandım babam derken utanmadı. Geçen de ayriyetten bir konu hakkında konuşuyorduk geleceğim için çabalıyorum dedim geleceğin karanlık dedi bana. Yani böyle bir ailem var ve ben ne yapmalıyım? Evden kaç falan demeyin çünkü vicdanlı merhametli bir kızım ve ne olursa olsun kızı kaçtı dedirtmem başlarını öne eğdiremem. Ama buraya atanıp evimde kalırsam da kafayı yerim. Belkide yemem iş hayatım güzel geçer sadece akşamları aile evinde olcam gündüz işte olucam belki böyle de güzel olur bilmiyorum