Biraz içimi dökeyim?

Biraz içimi döküp rahatlama ihtiyacı oldu son birkaç aydır öncelikle bu yazdıklarımı kaç kişi okur bilmiyorum pekte umrumda değil sadece yazacağım belki rahatlatır.

İlkokul ve orta okul zamanlarımda sınıfın zeki okulun popüler çocuklarından biriydim spor faaliyetlerinde ve derslerde vs başarılıydım 30ar kişilik sınıfların neredeyse her sene karışmasına rağmen her başkanlık için çıktığımda başkan ya da yardımcısı olurdum okul temsilcisi olarak bile çıkartılmak istenmiştim öğretmenler tarafından. Neyse böyle bir ilkokul ve ortaokul kariyeri üzerine liseye başka bir ilçeye gittim orada da popüler değildim derslerim çok gerilemişti ama yinede sevilen biriydim bu süreçte kızlarla veya erkeklerle aram iyiydi sosyalleşmekte zorluk cekmiyordum 10/4 tipim diksiyonum vs olmasına rağmen ama yinede çok asosyaldim kendimce çünkü aile hasreti çekiyordum ve hep eski arkadaşlarımı özlüyordum hatta lise seçimimi bile bir arkadaşım var diye yapmıştım (ne canım) ortaokuldayken birine aşıktım ama onun gözlerine baktığımda hep içinde başkasını görüyordum lisede yine bir kıza aşık olmuştum başlarda çok samimi arkadaştık ama sonralarda hep içimde birşeyler oluyordu ve ben ona da hiçbir şey söyleyemedim çünkü o da gözünün önünde ona aşık olduğumu görmesine rağmen beni hep arkadaş olarak görüyordu lise bitti pandemi ile yarım kaldı vs yine bütün dostluklarım arkadaşlıklarim ve aşkım yarım kaldı. Lise bittiğinde yine okulun ogretmenleri tarafından sevilen biriydim popüler çocuklarin arasındaki takılan asosyal lavukta bendim Üniversite sınavına 0 bilgi birikim ile girdim pandemi yüzünden denilebilir hiçbir şey yapamadım çok b*ktan bir sağlık bölümüne Bileciğe yolculuk başladı 2 yıl boyunca neredeyse hiç arkadaşım olmadı 2 kişi hariç onlarla hâlâ daha konuşur dertlesiriz ama hiç bir kız arkadaşım olmamıştı lisede artan asosyallik iyice tavan yapmıştı derken üni bitti ailemin yanına geldim kpss falan takılacağız neyse girdim ve sonuç yine hüsran atamalar oldu yine ve yine hüsran şu an her ne kadar istemesem de 23 yaşımdayım askere gideceğim ve çevremde sahte dostluklar dışında hiçbir şeyim yok derken bu ortaokul aşkımın ailesinin bizimkilerle çocukluktan çok yakınlarmis bunlar sohbet muhabbet laf arasında birgün bana kızla konuş vs dediler bizimkiler bilmiyorlarki oğlan basiretsiz neyse topladı bu oğlan cesareti kızı stalk nelerden hoşlanır napar falan ne okumuş okumamış hayat nasıl gidiyo yazacak koydu kafaya sonra rehberin derinliklerinde bu kızın numarası denk geldi WhatsApp biosuna baktı ve kızın çok uzun süreli bir ilişkisi olduğunu öğrendi oğlan iptal dediğim gibi tipim iyi değil flört işlerindende pek anlamam yaşamadık çünkü kendimi yerine göre komik bulurum ağzımda laf yapar ancak sıfırdan tanıştığım birine tıkanıp kalıyorum neyse dediğim gibi şimdilerde ailemin yanındayım askerden geldiğimde bir iş bulup ayrılacağım maddi olarak şu ülkede yaşamama rağmen şükür ki sıkıntı yaşayan bir aile değiliz ya da aza kanaat etmeye alışmışız şu aralar etrafıma bakıyorum ve cıvıl cıvıl neşesi olan o sarışın parlak çocuğun yerini etrafındaki insanların ikiyüzlülugune sahteligine surat asan somurtgan bir genç kalmış durumda sahi gerçekten artık ufak şeylerle bile mutlu olmaya çalışırken gözlerimin içindeki ışığın sondugunu farkettim. Neyse yeter bu kadar benden bu kadar imla kuralları için öncelikle tdk'dan özrümü diler bu anlamsız yazıyı buraya kadar okuduğun için sanada teşekkür eder iyi günler dilerim bu kadar saçmalama yeter