Zor kafalardayım. soru yok bırakın yazayım?

en güvendigim kisiden darbe aldım o zamandan beri insan icine pek cıkmıyorum cıkarsam da katlanamıyorum kafam ses goturmuyor dönuyorum. evde oturuyorum. özleyip gördügüm arkadaslarımda beni ne zaman gorse kendine bak biraz bu halin ne vs diyip duruyor hatta bi tanesi kadına benze biraz dedi. ona bakıyorum bana kotu niyet gosterecek biri degil sonra kendime bakıyorum normal pantolon tisort sac. biri geliyor dümdüz oturdugum halde durduk yere ölmüş gibisin diyor. anlamaya calısıyorum neyi farklı yapıyorum ne degisti boyle diyorum bulamıyorum. yani kırılıyorum ama bilmiyorum yani anlamadım hicbir sey. kendimi salmısta degilim aynı gorunuyorum. yani hayat dilimimde battıgım bi bataklık var boyle onu mu hissediyorlar acaba diyorum. her seyi hadi ordan ediyorum ama tam şuramda bir öküz oturuyor her an. aslında her sey ilk soylediklerimden bagımsız ben bu bataklıktan cıkamıyorum ayakta durmaya bile gücüm yok bizi hayata baglayan neydi de bu kadar koptuk bulamıyorum. uzun zamandır yasadıgım zaman sürecinde bilincsiz hissediyorum. tasak gececekseniz yazmayın kendi kendime konusuyorum gerci umurumda da degil...