Ailemden cok biktim?

18 yasindayim, bu yil 19 olucam hatta. su an yks ogrencisiyim. ailem baskici ve sagcilar dogal olarak her seyime karisirlar, sonra biz bir sey yapmadik diye beni bile manipule ederler. dogdugumdan beri boyleydi zaten annem ve babam surekli kavga eder, hakaretler, fiziksel tehditler sonra ben hic etkilenmemisim gibi cici cici hayatina devam ederler. disari cikmama karisirlar, giyinmeme, telefonuma, dusuncemi belirtmeme, her kucuk seye ama ben kendimi anlatmaya calistigimda oyle bir manipule ederler ki sanki ben sucluymusum gibi dogal olarak konusmanin bir anlami yok. bir cok psikolojik sikinti ile de bogusuyorum intihara meyilli oldugum siralarda psikologa gitmistim ve ilac yazmasi gerektigi ama zararli oldugu icin tedavi ile halletmeye calisicakti oda maalesef 1 ay surdu 4 terapi sonucunda "uzak" bahanesi ile (asil sebep para) gitmemeye basladim ve daha da kotulestiler ve bu benim ders calismama, odaklanmama kadar etkiliyor. surekli tehdit altinda yasiyorum, onlarin istedigi gibi davranmazsam su benden alinir, su olur gibisinden. en son bugun benim kalbimi cok kiran bir olay ise mezuniyet icin elbise alicaktik ve gene agzimin icine edildi ve hamile elbisesi aldik saka gibi. ve basim agriyana kadar bagrildi gelecegim yok edildi. calismama bile izin yok para kazanip evden giderim diye de dusundum ama konu acilinca bile hemen ses yukselterek kapatiliyor. sehir disi uni de dusundum ama ona da benim canli bedenimin gidebilcegini dusunmuyorum. kendileri bu kadar din deyip bana cehennemi yasattiklari icin dine olan inancim da 0'a iniyor. her iyi bir sey olcak dedigimde, mutlu olucam dedigimde, guler yuzle kalktigimda beni yerle bir eden bir seyle karsilasiyorum. ben ne gunah isledim bilmiyorum. ama gun gectikce hayatimin daha da kotuye gitmesini izlemek istemiyorum. bu arada cok da umutlu bir insanim hatta bu yasimi gorebilmemin sebebi o ama bu yok ediliyor artik inanamiyorum her gun simdi degil simdi degil daha guzel olucak diye diye iyice bok cukuruna dustum. ben mutlu olamıyacaksam, istedigimi giyemeyecek, isedigimi yapamayacak, yasamam gereken seyleri yasayamayacak, kisitlanicak, ustune ustluk suclu gosteriliceksem ben yasamada anlam bulamıyorum. annem de cok pasif kaliypr babama laf soyleyemezs hic bir zaman sadece aralari iyiyken o da benim agzima sicmak icin yer arar, ona soruyorum ne zaman duzelicek sabir sabir diyor ama daha ne kadar sabredicem? 30 yasima kadar mi? buraya kadar okuyup yardım edebilcecek varsa tesekkur ederim sadece icimi dokmek istemistim chatgpt disinda bir yere.