Ailemden BIKTIM?

Aynı durum maalesef bizim evde de var. Evin tek kız çocuğuyum. Aileme olabildiğince yardımcı olmaya çalışıyorum. Özellikle pandemi döneminde evde sorun çıkmasın diye hayatımda göstermediğim kadar anlayış göstermeye çalıştım, hayatımda almadığım kadar sorumlululuk aldım. Ama ne gariptir ki bu inkar etme olayından asla vazgeçmedi ailem özellikle annem.. Haftanın hergünü sabah saat 11 olmadan bütün evi temizlemiş oluyorum. Odamı dağınık bırakmamaya çalısıyorum. Saç tellerimin etrafa dağilmaması içın olabildiğince dikkat etmeye calisiyorum. Buraya kadar bir sorun yok bu hayat düzenine alıstim fakat alısamadiğim şey bunca çabamin gormezlikten gelinmesi. Bugüne kadar yaptiğim tek bir şeyden ödüllendirilmemişken ( ödülden kastim kucuk bir tesekkur ya da eline sağlık kizim cümlesi) bir gün temizliği aksattığımda ya da ne bileyim bir şeyi eksik yaptigimda

her türlü agrefif davranisi özellikle " Sen ne iş yapıyosun ki sanki! Yaptiğin bir süpürge bir paspas o işi ben gözüm kapalı yapıyorum. Bu mu senin iş dediğin şey?" cümlelerini duyuyorum. Erkek kardeşlerimle bu problemler yaşanmıyor ama ne hikmetse.. Babamı da merak ederseniz annemin sözünden çıkmaz evet çocuklarini cok sever ama ozel hayatlari hakkinda tek bir sey bilmez. Aksam işten donunce elinde telefonuyla odasindaki TV nin basina gecip uyuklar falan filan. Yani çok yoruldum gerçekten. Şu hayatta benim icin tek önemli şey huzur ve sevgi iken bunu en yakin çevremde yani cekirdek ailemde görememek çok saçma. Bu arada sehir disinda universite ögrencisiyim. Okul zamani yine bir sekilde idare ediyordum da bu pandemi süreci benim psikolojimi ve sağlığımı bozdu. Cok mutsuz geciyor gunlerim. Okulum biter bitmez gidecegim buralardan. Aslında şuanda evden cikip gidip kendi duzenimi kurasim var ama korkuyorum. Biraz da erkek olmadigim icin sanirim. Malum bu dünyada eğer bir kadin isen zarar görmen çok kolay. Böyle işte durumlar. Benim de elim kolum bağlı açıkçası. Buraya da bir nebzede olsa rahatlayacağimi dusundugum icin yazmak istedim.

Benimde durum bu 20 yaşındayım İstanbul da üniversite okuyorum günde iki araba yapıyorum gidiş dönüş dört. Yurtta kalamam izin yok para da zaten bununla birlikte bir ablam var bir ben ablam 25 yaşında benden büyük olmasına rağmen daima küçük çocuk gibi ilgi gören , sevgi ve şefkate doyan o oldu. Bakın yemin ederim bu kıskançlık değil hele ergen psikolojisi hiç değil eminim ben buna evlatlar arasında ayrım bu. Örnek vereyim az önce kavga ettik onun öncesi teyzem bu gece bizde kalacakmış öğrendim annemle konuşurken bana niye söylemedin geleceğini anne dedim gerek yok niye söyleyeyim ki sana bir şey dedi. Ben bu evde cidden dayanamıyorum en acısı da gideceğim ne bir arkadaş ne bir dostum akrabam var. Yalnız başımayım hickimsem yok aklımı yoklayan intihar düşüncesinden başka yemin ederim ben kötü bir insan değilim bakın vallahi değilim. Her yaptığım batıyor kendimi savunsam saygısızlık sussam patlayaacagim çok içselleßtiriyorum ama haklıyım elalem değil ki ailem bunlar. Beş dakika önce kavga ettik çıktım yukarı banyoya kitlendim. Artık biri beni anlasın sesimi duysun istiyorum. Hayatımı özetleyeyim bakın yemin ederim evden çıkmıyorum sevgili olaylarım asla yok istemiyorum da babamın sevmediği beni elalemin oğlu mu sevecek sanki sürekli evde kendimce zaman geçiriyorum. Ama bıktım arkadaşım yok güvenemiyorum da kimseye artık annem sürekli beddua ediyo öyle çok sıkıldım ki yemin ederim birazcık inancım olmasa 12 yaşında falan intihar ederdim. Yeni değil 9 yıldır düşüncelerimin arasında bu sürekli kötü ve haksız biriyim ben aileme göre ama nolur birisi bana hak versin nolur arkadaşlar bir insan hep mi haksız olur ki tamam olduğum zaman vardır ama bende haklıyım ki bazen sürekli kırıyorlar beni dile getirince sen asıl kiriyorsun bizi diyorlar iki gün elimi ise surmesem başlıyor evde ise yaramıyor dün da bilmem ne de ben çok bıktım yemin ederim çok bıktım artık keşke ölsem kendime zarar veremiyorum onun yerine keşke kendiliğinden ölsem başka bir şey diyemiyorum ailenin kıymetini , dua etmeyi de biliyorum bunu bana söylemeyin sakin lütfen bir yere kadar bunlar artık boğuluyorum ben bu dört duvar arasında nefes alamıyorum sevgisizlik her yanımdan igneliyor beni canım öyle yanıyor ki en acı olanı ise açımı kimse görmüyor ben bu dünyaya ait hissetmiyorum kendimi beni doğuran o ise bana sevgi vermek zorunda değil mi? Vermiyor hak vermiyor sevgi vermiyor saygı asla vermiyor kendimi köpek gibi hissediyorum tasmami asla cikartmayayaim istiyor bende takmak istemeyince beni hain ilan ediyor. Aşırı mecbur olmadığımda bakın ölüm kalım gibi bir durum dışında ben yalan yemin ederim söylemiyorum yalan sevmem de ama sürekli söylediklerim sorgulanıyor mesela bir olayı anlatıyorum dur ablana sorayım iyi bilir kızım böyle bir şey olmuş doğru mu diye ablama danisiyor öyle zoruma gidiyor ki beni sürekli görmezden gelmesi. Sorun ablam degol sorun annemin ve babamın beni asla görmemesi gözlerinin önünde onlar yüzünden eriyorum görmüyor hickimse içimdeki sevgiyi yok ediyorlar bu öldürmekten beter değil mi ki soruyorum size bir inanın ruhunu öldürmek daha ağır değil mi? Katillerimle aynı evde yaşıyorum bu nasıl zoruma gidiyor biliyor musunuz sofraya oturudgumda yüzlerini eksitiyor annem moralimi bozdun negatif havanla diyor arkadaşlar annem diyor beni doğuran kadın ben ne yapayım şimdi ha bunca yıldır çekiyorum ben bu yalnızlığı daha fazla istemiyorum ama elimden bir şey gelmiyor maalesef çok zoruma gidiyor çok bari siz hak verin nolur

Seni çok iyi anlıyorum. Bende de şöyle bir şey var;annem abime laf ettirmiyor. Yemin ederim sana yapılanların aynısı oluyor bana da. Benim önceden burnum kanardı ama şu an geçti. Bende kısaca özet geçmek isterim. Annem bana genellikle kızıyor. Yok niye yatanı toplamadın, odanı dağıttın, mutfağı topla, ben işeten gelene kadar evi topla, abini rahatsız etme. Tamam bunlar normal şeyler ama ikimize eşit davranmıyor. Babamda abime karşı iyi davranır ama babamla aramız daha farklı. Ben onu çok severim oda beni. O bize ayrımcılık yapmıyor yapmaz da zaten. Notlarımızda da böyle. Annemden nefret ediyorum her konuda. Bazen ben ona kıyamasamda o bana kıyıyor ve bende artık ona karşı bir şey demiyorum. Artık annemle babam ayrılma sürecine kadar geldi. Abimle ben annemle yaşıyoruz. Bazen babamı düşünüp geceleri ağlıyorum. Keşke onunla olabilsem ama mesafeler çok uzak. Sadece onun için ağlamıyorum. Bu durumda olduğuma, annemin beni köle gibi kullanmasına, bana telefon almamalarına. Hala kaç yaşıma geldim arkadaşlarımla bile konuşamıyorum. Abimi hem severim ama hemde nefret ederim çünkü hem çok medeni bir insan annem bana kızınca bazen karşı çıkıyor ama beni aşırı derecede canım zannediyor. Annemin bana dediği hiç bir şeyi takmıyorum ama bu beni onun gözünde daha da uyuşuk gösteriyo ve onu daha çok kızdırıyor. Abim bilgisayarını almama izin veriyor ama bazen bir şey çalışıcam diye alıp 10 dk sonra bir bakıyorum ya oyun oynuyo ya da youtube da. Bunun için ona kızmıyorum onun bilgisayarı sonuçta. Bir de bu ergenliğin vermiş olduğu duygusallık yok mu? Beni sulu göz yapıyor );

Birde bana sor aile mi bu bendeki bilmiyorum 26 yaşındayım 20 dakikalık yere bile gitmeme izin vermiyorlar calisiyorum paramı alıyorlar gezmek tozmak benim için hayal sanki çalıştığım ortamda bazı günler arkadaşlar olan yapiyorlar ama hiç bir zaman net cevap verip bende gelirim diyemiyorum o kadar bunaldım ki artık hayatıma son vermeyi düşünüyorum hapse düşsem de bunları yaşardım

Okudum hepsinş bir dönem benimde annem öyleydi ama sinir guatırdan kaynaklanıyouş konuş annenle karşılıklı

Üniversiteye kadar dayanmaya çalış okulun yurdu varsa orda kalabilirsin. Kendi sağlığını bozuyorsun Dr a git burnunun neden kanadığını öğrenmelisin

Ah be kardeşim :(
gerçekten çok ama çok üzüldüm :(( Ama aslında her ailede olan şeyler :(

Bende de var bu durum.
İnan düzelmez onlar.
Kulağını tıka.
Düzelmeyecekler yani
Sen kendini değiştir
Ben böyle çözüm buldum

okulun falan varsa bitene kadar katlan sonra git kendi işine gücüne bak ayrı eve çık