Geçmişe baktığın da kendime mi yoksa başkalarına mı daha çok fedakarlık yaptın?

Geçmişe dönüp baktığımda, fark ediyorum ki çoğu zaman kendimden çok başkalarına fedakârlık etmişim. Belki de karşımdakini mutlu edince ben de mutlu oluyordum ya da değer görmek adına kendi sınırlarımı zorluyordum. Kimine saatlerce zaman ayırdım, kimine kalbimi, samimiyetimi verdim. Ama en çok da nankörlükle sınandım. "Sen olmasan ben ne yapardım?" diyenlerin, en önce sırt dönen olması canımı çok yakmıştı.

Zamanla öğrendim ki; herkes senin gibi düşünmez, senin gibi hissetmez. Bazıları için yaptıkların sıradan bir beklentiymiş gibi görünür. Ama ben hâlâ diyorum ki, doğrusunu Allah bilir. Ben iyi niyetle davrandıysam, karşılığını insanlardan değil, vicdanımdan ve Rabbimden beklerim. Bu düşünce beni biraz olsun hafifletiyor. Yine de bazen düşünüyorum, acaba bu kadar vermesem daha az üzülür müydüm? Belki... Ama şunu biliyorum: Kendim gibi davranmasaydım, bugün içim bu kadar rahat olmazdı. Önemli olan, kalbimi yitirmemekti. Gerisi gerçekten çok da önemli değil.

Ne kendim ne de başkaları adına fedakarlığım yok. Çünkü fedakarlık yapabilmek için güç, imkân, varlık sahibi olmak lazım. Lakin gelecekte bunu hem kendim hem başkaları adına yapabileceğime olan inancım var.