Çok bunaldığımı hissediyorum?

Hayat gerçekten çok zor geliyor. Ailevi ilişkiler, işsizlik, arkadaş ortamı falan derken yaşamaktan gerçek anlamda bıktım. Neyin doğru neyin yanlış olduğunu anlayamıyorum artık. Herkes ailenize karşı saygılı olun diyor. Saygı kazanılan bir şey bence. Biz çocuklar ailelerin yansıması değil miyiz? Ya da bizler insan değil miyiz? Ailemiz başkaları kendine kötü söz söylese ya da şiddetli bir tepki verse hemen alevlenip ortalığı ayağa kaldırmaz mı? Biz çocukları olmayla onların tüm dediklerini yutmak zorunda mıyız? Cansız bir varlık veya duygusuz bir canlı değiliz. Neden böyle olmak zorunda? Ölünce mi değerimiz anlaşılacak? Lütfen, yaşarken yanımda olmayan ölünce de olmasın. Beni yaşarken ölü durumuna getirdiler ölüyken bari huzur versinler. Ne çok şey yazmak istiyorum ama artık yapamıyorum çünkü tükendim. Yaşamak istiyorum ama gerçekten yaşayabilecek miyim? Ya da mutlu olmak istiyorum gerçekten mutlu olabilecek miyim?