İnsan yalnızlığa alışır mı?

İnsanın en iyi dostu kendisidir fikrine kapılır insan. kendi içinde yaşar duygularını. sevemez başkalarını. sevse de belli edemez hislerini. Güvenemez kimseye çünkü. herkesin sevgilisi vardır. kıskanır o da ister. sürekli sevgilim olsa şöyle olurdu böyle olurdu diye konuşur. sevgilisi olduğundaysa hislerini kendi içinde yaşadığı için kapalı bir kutu gibidir. İlişkilerde gizemlilik iyidir ancak bir yere kadar. O yerden sonra eksiye gider durum. Yavaş yavaş karşındaki kişi sevmediğini ilgi göstermediğini düşünür ve ilişki bitmeye başlar. Bittiğinde anlar hatasını ama artık çok geçtir. tekrar olsun ister insan. "Tatalarımı tekrarlamayacağım lütfen son bir kez daha" der. Ama o şans yoktur artık. haftalarca hatta aylarca üzülür insan. Yokluğuna alışamaz, bir gün o unutamadığı sevgilisi çıkar karşısına. ama durum artık çok farklıdır. Yalnızlığına aşık olmuştur. Onu değil de yokluğunu sevmeye başlamıştır. İşte insan böyle alışır yalnızlığa.

İnsan türü tuhaf herseye alışır.. yanlızlık kolay alışılan bir şey.. tek sorun yalnızlığınla ne yapacaksın şairinde dediği gibi “tek basına özgürlük ne işe yarayacak bir türlü çözemedikleri bu “”

yalnızlık güzelde genelde bu soruları yedikleri kazıklar dan sonra duyuyoruz kızlar dan :)