90’lar çocuğu olmak sizi nasıl bir insan yaptı?

Çocukluğum çok güzel geçti. Bugünkü çocuklar gibi dijital dünyada zaman geçirmiyordum. Sürekli dışarıdaydım. Eve ya yemek için giriyordum ya da su içmek için. O zamanın dizileri, filmleri de bugünküler kadar cıvık, ahlaksız, iğrenç değildi. Köylere de giderdik. Zaten köyde hiç evde durmazdık. Evde dursak bile evde bile oyun oynardık. Mesela sobada pastel boya eritirdik, bilye oynardık, parmak futbolu oynardık. Bu zamanın çocuklarına acıyorum...

Hayatın tadını biz çıkardık sonraki çocuklar ekranla arkadaş oldu gibi hissediyorum. Milyon tane oyunumuz ezan duyulunca eve koşacak ahlakımız vardı. Üç noktada paramız olmadı ama salçalı ekmek yedik , komsunun eriği olunca onu toplayın yiyin diye bize bir tabak tuz verirdi bir sofra bezine kırmızı ve beyaz dut sikkeler yerdik ve tüm bu saydıklarım İzmir'in göbeğindeydi. Şimdi ev dolu olan yerler papatya doluydu onlar açınca piknik yapar güle oynaya yaşardık. 3arkadas bir top alır top patlayana kadar eglenidik bazen bir hafta giderdi bazen iki üç hafta çünkü etrafta dikenlerde vardı çamurda.