Boşanmış ve çocuklu kadınlar olarak mutluluk bize çok mu uzak?

Biz boşanmış ve çocuklu kadınlar, hayatın yükünü omuzlamışken, kalbimizi yine de umutla taşıyoruz.

Genç ve bekar erkeklerin bakışlarında ilgi görüyoruz belki, ama orada bir yarın yok.

Kendimiz gibi hayat tecrübesi yaşamış adamlarla karşılaşıyoruz, fakat onlar da çocuklarının, eski hayatlarının ardına saklanıp bir adım ileriye gelemiyorlar.

Ve diyelim ki yüreğimizi titreten o insanı bulduk, bu kez de çocuğun masum dünyasını korumak, eski eşin onayı, hayatı yeniden inşa etmek gibi yüzlerce düğümü çözmek zorunda kalıyoruz.

Bir evlilik, bir yuva kurmak istiyoruz helalinden, ama yolumuza her adımda görünmez duvarlar örülüyor.

Bazen sormadan edemiyorum:

Bizim sevilmeye, huzuru bulmaya hakkımız yok mu?