Böyle bir dünyaya çocuk getirmek istemiyorum?

Tabii ki de zor ama sen mücadele ediyorsun bak hani kendi çocuğuna yol gösterebilirsin

Seni doğuran aile bunları düşünerek doğurmadı mı? Ve her zaman çocuk nasibi ile doğar sen mücadele edersen o çocuğun nasibi de yanında gelir zaten merak etme. Yani 40 yaşında değilim ama o yaşa geldiğinde anlayacağım yani çocuğun olursa muhabbet edeceğin sadece onlar oluyor evde çünkü yaş geçtikçe yalnızlaşıyorsun vakit geçirebileceğin kimse kalmıyor Kendi ailen dışında

Tamam işte fikir sorulmadı ama sonuçta sen mücadele etmişsin değil mi Senin doğuracağın çocuk da bunları görecek ama o şanslı olacak ki mücadele eden annesi var. ama gerçekten bak çocuksuz olmaz yani 40 yaşından sonra bizim mahallede yaşayan adamları görüyorum evlenmemişler çocukları yok yapayalnız yaşıyorlar evinde insan kafayı yer Ben 27 yaşına geldim yavaş yavaş arkadaş ortamlarımda azalıyor niye çünkü herkes kendi yoluna bakıyor geriye ne kaldı kendi ailen kaldı.

Bencillik dediğin şeyle ne ilgisi var bunun? Sen beni tanıyor musun? Hayatımı biliyor musun? Hayır. O zaman neye dayanarak beni yargılıyorsun? İnsanları tanımadan yargılamaman gerektiğini hiç mi öğrenmedin?

Elbette insan kendi çocuğunu sever, bu çok doğal bir şey. Ama unutma ki dünya bir imtihan yeri. Önemli olan, senin kendi doğrularına göre çocuğunu yetiştirmeye çalışman. Onun nasıl biri olacağına dair elinden geleni yaparsın, mücadele edersin. Sonrası onun yoludur, onun seçimidir. Ama sen üzerindeki sorumluluğu yerine getirmiş olursun.

Dünyada zorluklar hiç bitmedi ki. Her dönemin kendine ait sıkıntıları vardı. Ben küçükken organ mafyası korkusu vardı, benden önce darbeler yaşandı, ondan da önce savaşlar. Yani her nesil kendi zorluğuyla büyüdü. Bu demek değil ki kimse doğmamalı. Hayat böyle bir şey zaten. Zorluklara rağmen yaşamaya ve mücadele etmeye değer.