Aileme katlanamiyorum?

ogrendim bugun. Insan gibi duygulara sahip olmak yasakmis. insan hata yapar, hata yapmaya iznim yokmus. Hatani kabullenmiyorsun diyorlar. kabulleniyorum. duymamisim ne dedigini. afedersin dunyan basina mi yikildi? kabullenmedigim tek sey sizin tepkiniz.

sifir tolerans. sadece bana

en kucuk hatada canım. disarda da kazandigim bursla ovunsunler… ertesi gun de beni ordan buraya cevirmen olarak suruklesinler ayni gunun aksami yine canım.

acitasyon yapmak icin sen bizi hic sevmedinkiler

biktim.

keske stabil ve sorunlari olmayan bir aileye dogsaydim. sahip olduğum hic bir sey umrumda degil. her gun psikolojik baski altinda olmamayi yeglerim. cunku ertesi gun seni sahip olduklarinla tehdit ederler bu sefer.

asla yaptiklarim icin ozur dilemeyegim. cunku ben dogru olani yaptim. kalani sadece benim, kendim. Beni begenmiyorsan beni de “onun” gibi kabul et. et edebiliyorsan. bende onu çok seviyorumdum ya hani zaten...

Gecen bir soru sordular internette, en deger verdigin insanlari say diye. onlari saydim. sonra soran kisi, listeye kendinizi eklediniz mi dedi. O an anladim. anladim ki ben kendimin degerinin farkina varamamisim. eninde sonunda herkes kendi dunyasinin lideri. beni her hatamda asagilamalari gecici. hayat onlardan ibaret degil. kendimi toparlayip atlatmam lazim sadece, hayatimda pek düşünmemeye calisacagim bir gecmis olmasini saglayacagim bu gunlerin. gelecekteki ben yataginda, kendini siper etmis bunu okuyorsa, o zaman bil ki ben yanindayim. her zaman birlikte atlattik, yine atlatacagiz. umarim bir gun iyisi ve kotusuyle beni kabul eden birisini bulurum.