Siz olsanız boşanır mıydınız?

Önce kendi eksiklerimi söyleyeyim kırılınca hemen yüzüm düşer ama çok uzatmam. Biraz üşengeçim ve rahatımdır çok disiplinli değilimdir. Eşime gelecek olursak takıntılı , manipülatif ve öfkesini kontrol edemeyen ama her konuda kontrolcü ısrarcı bir insan. Özel günlere değer verip çaba sarfeden bir insan değil. Çocuk olduğundan beri (3 yıldır ) merhameti ve tahammülü yok bize karşı. Çocuk ağlıyorsa gece onu hemen susturmam gerek mesela. Gece vardiyasına gittiği zaman evde uyuyacaksa ses olmayacak mesela. Ailem geldiğinde bile o kadar telkin ediyorum ki onları insanlar bile bunaldı. Gezmesine karışmam telefonunu kontrol etmem sürekli arayıp kimle nerdesin diye de darlamam. Hadi kartını ver diyerek harcamalar yapan bir insan da değilim. Aksine tutumluyum ve maaşı iyi olmasına rağmen nasıl yetmiyor diye cidden bazen yeter diye nasıl ayın ortasında yok para diyorum. Neyse çocuk konusunda yardım ve fedakarlık yapmadığı halde aşırı müdahale edip 2 . çocuk istemediğim için bana sinirleniyor. Ve en kötüsü beni hırpalıyor ben bir yana çocuğu da artık hırpalıyor. Bazen o evdeyken ya da o gün agresif ise elim yüreğimde korku panik içinde oluyorum. çocuğum huysuzluk yapınca öfkelenecek diye daha da panik oluyorum çok bastırıldığımı ezildiğimi farkettim Çift terapisi ile düzelebileceğine inancım ve gücüm yok. Artık ailemin de haberi var herşeyden ve zamanını bekliyorlar. Sizce onun için mücadele etmem gerekiyor mu yoksa çocuğum ile yeni bir hayat için mi mücadele etmeliyim? Bu arada 31 yaşında 6 yıllık evliyim şimdiden teşekkürler 🙏🏼