Yaşam şartlarımı begenmıyorum?

Garip bir ultra baskıcı bir ailede yaşıyorum aynı zamanda bekar amcamda bizde kalıyor ve ben zaten dışarıda açık giyinmeyi bırak dar bir üst bile giyemem hiçbir yerim görünmese de uzun giyinmek zorundayım makyaj tırnak su bu yasak bir de evde amcam olunca evimde bile kapalı olmak zorunda kalıyorum bu size normal gelebilir ama şöyle birsey var bazı çarşaflılar hocalardan tövbe alıyor ve peçe takıyor erkeklerle konuşmaları yasaklanıyor annemde böyle olmayı KENDİSİ seçti ve amcamla konuşmuyor aynı odadan oturmuyor o varken yüzünü eşarpla kapatıyor benı bırak annem bile yazın ortasında yelek ve çorapsız duramaz evde babam sorun yapıyor ama yine de amcamı gondermıyor evden biz 3 kız kardeşiz ve amcam 2+1 olan evin bir odasını kendısıne tapuladı salonda küçük bir kuru döşeğin üzerinde iki kız kardeş sığıp uyumaya çalıştığımız günleri hatırlıyorum oda asla yok özel alan yok evde bana ait sadece giyinme dolabım var o annemlerin odasında oluyor çok saçma ama ben nedense aşırı eksik büyüdüğümü düşünüyorum benim yaşamım ablama göre yine iyi ablam evden çıkamıyordu (bende öyleyim) evlenene kadar telefon verilmedi eline sinir hastası anne ve babayla büyüdük ve ben onlara benzediğimi insanlara tahammülüm olmadığında anladım haftada sadece bir gün o da pazar alışverişi yapmaya gidiyorum bahanesiyle dışarı çıkarım 2 saat olmadan ağzıma ede ede eve alırlar benı ama düşünmeyin ki böyle olmalarının sebebi benım hiçbir hatamı görmediler çok ozenıyorum mesela özel alanı olanlara ya da ne bileyim bunalınca dışarı çıkabilene yalan söylemeden hareket edebilen insanlara. Ben herkese karşı hep dürüst biri olmaya çalıştım annem babam dışında halam mesela hep senın dürüstlüğünü sevıyorum der ama vicdan azabı cekıyorum bana bunu dediğinde çünkü sizin günlük rutininiz benım yalanla elde etmem gereken şeyler bol bir tişörtü bol pantolonumun içine soktum diye öldüresiye dayak yediğimi hatırlıyorum sizce ben mı nankörüm aileme karşı