İnsan ne ile yaşarrrr?

Tolstoy’un İnsan Ne İle Yaşar? adlı eserinde, insanın hayatını şekillendiren en önemli şeyin sevgi ve merhamet olduğu anlatılır. Hikâyenin başkahramanı Simon, yolda karşılaştığı ve donmak üzere olan bir yabancıyı yanına alır. Oysa kendisi de yoksuldur, yiyeceği kıttır. Ancak hiç tanımadığı bu adama şefkatle yaklaşması, aslında insanın en büyük gücünün para, makam ya da bilgi değil, sevgi olduğunu gösterir. Tolstoy, insanın gerçek anlamda yaşamasının, ancak başkalarına duyduğu sevgiyle mümkün olduğunu vurgular.

Victor Hugo’nun Sefiller romanında da benzer bir tema işlenir. Jean Valjean, geçmişte yaptığı hatalar nedeniyle toplum tarafından dışlanmış bir adamdır. Ancak ona merhamet gösteren bir piskopos sayesinde yeniden hayata tutunur ve başkalarına yardım etmeyi hayatının merkezine koyar. Burada da görülür ki insan, yalnızca kendi varlığıyla değil, başkaları için yaptığı iyiliklerle anlam kazanır. Hugo, insanın kin, öfke ve intikamla değil; affetmek ve iyilikle gerçekten yaşayabileceğini söyler.

Mevlânâ ise insanın neyle yaşadığına dair şu sözleriyle ışık tutar: “Cömertlikte ve yardım etmede akarsu gibi ol.” O, insanın ancak vermekle, paylaşmakla, karşılıksız iyilik yapmakla huzur bulabileceğini anlatır. Bu, sadece maddi şeyleri vermek anlamına gelmez; bazen bir gülümseme, bir güzel söz bile insanı yaşatır.

Tüm bu eserler ve düşünceler ortak bir noktada buluşur: İnsan sadece nefes alarak değil, sevgiyle, iyilikle, merhametle, affetmekle yaşar. Yaşamak, yalnızca var olmak değil, varlığını başkaları için anlamlı kılmaktır. Çünkü insan, kendi için olduğu kadar başkaları için de yaşadığında gerçek bir yaşam sürer.

Zikrullahla yaşar. Kalp neden tık tık diye atar sence. Çünkü Al lah diye zikir çeker aslında. Kalp Allah'ın ismiyle yaşar. Kalbi yaşatan Allah'tır