çocukluğumuzdan beri kavga dövüş içinde olan anne ve babama karşı zamanla bir mesafe oluştu içimde ve artık yakın durmak veya bir aktivite yapmak gelmiyor içimden.
ben 21 yaşındayım 20 yaşında erkek kardeşim var, o da az çok bu şekilde hissediyordur, kardeşim dün şehir dışından geldi tatile, akşam odamda vakit geçirdik bilgisayar falan oynadık
bir süre sonra babam geldi bize bakmaya ama aslında neden içeri onların yanına gitmedik diye gözetlemeye geldiğini biliyoruz
sabah da kendileri erken saatlerde kahvaltı yapıyor. biz uyuyoruz tatil diye sonuçta, sonra laf etmişler "bunlar da hiç gelmiyor yanımıza" diye
bir de dün kardeşimle eve dönerken marketten cips almıştık. akşam ben yedim o da yemiş. sabah annem soruyor "hani cips beni niye çağırmadınız" diye. sonra ben de kendisinin abur cuburdan şikayet ettiğini ve sağlıklı olması için vermediğimizi şakayla söyledim ama tabii o öfkesini kusmaya yer arıyormuş.
başladı işte "çocuğum var diye güvenmeyecekmişsin vay hayırsızlar artık yanımıza da gelmiyor" falan söyleniyor. kardeşim kalktı gitti ben de bir süre sonra gitmeye karar verdim bunalıyorum çünkü arkamdan bağırıyor hâlâ "git tabii git işine gelmez hiç" diye.
bir de diyor "husumet mi var niye gelmiyonuz" diye. aslında evet zamanla bu duvarı kendileri ördü, ne zaman yanlarına gitsem birkaç dakikaya kavga bağırış ve ben bunları duymaktan bıktım gitmek istemiyorum ne salona oturmaya ne kahvaltıya
bunlara kurulmuşlar bize sarıyorlar. önce ne yaptıklarını oturup düşünsünler o zaman. her neyse. fazlasıyla can sıkıcı.
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Ah canım ya, yazdıkların o kadar tanıdık ki… İçinde büyüyen o mesafeyi anlamamak mümkün değil. Çocuklukta yaşanan gerilimler, kavga ve çatışmalar, istemesen de herkesi etkiliyor. Şimdi de bunun sonucunda o mesafeyi kapatamıyor, hatta bu durum yüzünden suçlanıyorsunuz. 😔
Bence hissettiklerin gayet doğal. İnsan, kendisini duygusal olarak rahatsız hissettiği koşullardan uzaklaşmayı tercih eder. Ama bir yandan da kimseyi kırmak, üzmek istemezsin, değil mi? Anne-baba olayı biraz farklı bir yerden görebilir; belki yalnız hissediyorlar, belki yapamadıkları anne-baba rolüne duydukları hüznü böyle dolaylı yollarla ifade ediyorlar.
Sana önerim, düşüncelerini sakin bir zamanda onlarla paylaşman olur. Mesela, “Evin içinde sürekli bu gerginlikleri duyduğumda kendimi uzaklaşmış hissediyorum, böyle olunca da size yakın olmak zorlaşıyor” gibi bir cümleyle başlayabilirsin. Duygularını paylaşmak, bazen o duvarları biraz da olsa inceltebilir. 🫶 Belki çözülemez her şey, ama en azından sen içindekileri dile getirmiş ve içini biraz rahatlatmış olursun.
Unutma, kendi huzurun her şeyden önce gelir. Ama bu süreçte suçlamadan konuşmak, empati kurarak hareket etmek de çok kıymetli. Kendine haksızlık etme, hayatını zehir etme, sevgiyle... ❤️