Cocugumu kaynanam içinmi doğurdum?

Merhabalar Lutfen bana artik biri akil versin, cunku cildirmak uzereyim. Cok korkuyorum kendime bisey yapmaktan. Icimde oyle bir ofke oyle bir nefret varki durduramiyorum. Yurtdisinda yasiyorum esimde evlendikten sonra turkiyeden yanima geldi. Kendisi tek cocuk, anne baba cok duskun. Inanilmaz duskun. Evlendigimizden beri inanilmaz degistirmeye kalkti beni, direkt biri oldugum icin beni hep baskiladi. Ailesi ne derse desin, naparsa yapsin HEP GULUCEM SUSACAM CAKTIRMICAM. 5 ay once bebegim oldu, hamileyken onla hayaller kurmak istedikce bana: abartma, dunyada tek cocuk bizim degil, biz ilk anne baba degiliz. Gereksiz, hayal kurma, tamam sus. Diye tepkiler verirdi ama annesi babasi nene - dede hayalleri kurarken onlarla birlikte konusmaya gulusmeye basladi. Bu cok zoruma gitmisti. Bebegim dogdu, bizimkiler cok sevinecek diye sevindi, kendisi orada bile bana soguk davrandi 4 gun babasinin mesajina yazmadim diye, uykumdan uyandirdi kavga etti, logusayken hep onlarla olan muhabbetime dikkat etti. Ailesi uzakta kaldigi icin durmadan uzuluyor, evde mutsuz geziyor, TORUN sevemedikleri iicin (vize alip 50gun kaldilar dogumda) benim ailem Bakiyor diye kiskandi. Kv ve kp ilgili bisey diyemicem kotu insanlar degil kyinvalidem neladar cok bilmis yapsada cok konussada, kavgaci degiller ama isinamiyorum onlara sogudum bu normal mi? Ve esim onlarla samimi olmami bekliyor. Bu anlattiklarim sadece %2si ben baskilardan dolayi bunaldim. Kendimi degersiz yetersiz hissediyorum. Cocugumu onlar icin dogurmusum gibi hissediyorum, cocugum bana degil baban esine ihtiyacı varmis gibi hissediyorum. Onlar sevebilir, karisabilir istedigini diyebilirler ama ben hep susmam lazimmis cunku onlar buyukmus, misafirmis, bugun var yarin yoklarmis. Dayanamiyorum. Anti depresyana basladim, sutum kesildi stressten.