Benimle aynı duygular yaşayan var mı nasıl başa çıkıyorsunuz?

İğrenc bi dönemden geçtim ve ilk tek başına seyahat ettiğimde başladım kendimi sevmeye bu iki yıl önce falan kendimle vakit geçirmeyi öğrendim hatalarımı kabullendim bana iyi gelen şeyleri fark ettim kötü gelenleri (özellikle telefon ve sosyal medyayı ) uzaklaştırdı hayatımdan kitaplarla gömülü bi hayat kurdum kendime özüme dönmeye çalıştım dinime yöneldim bu süreçte yapmak istediğim yıllarca ertelediğim ne varsa yaptım üşengeçliği kaldırdım rafa herkes tarafından da takdir edliyorum önceden çok kişi sevmezdi beni ama şu an gerçekten dönüştüğü kişiden çok mutluyum lakin şu eve geldiğimde her şeyim yanlış oluyor nasıl oluyor anlamıyorum

Tabiki toparlanabilirsin en dibi gören daha kolay toparlanır kendi özüne dönmeye çalış en iç sesine seyahat etmeyle başlayabilirsin bana iyi geliyor belki sana gelmez bilmiyorum ama en önemlisi o telefonu fırlatıp atmak güne erken başlamak ben depresyon dönemimde çok fazla gezip çok fazla kitap okudum hep yalnız kalmayıteecih ettim zaten çok fazla sevenim de yoktu en iyi gelen şeylerden biri de gerçek sevgi bağları o kadar çok arkadaş edindim ki kendimi topladıktan sonra dini görüşünü bilmiyorum ama o da çok önemli Allaha inanmak onunla konuşabilmek dua etmek yani öyle öyle çıktım inşşalah sende başarabilirsin

Bende çok hata yaptım ama hatalarımı kabullenmeyi öğrendim kedimi yargılarken ne kadar acımasız oldugumu fark ettim aynı hataları bi arkadaşım yapsaydı ona derim onu düşündüm kendimle uzun uzun hesaplaştım sende yapabilirsin ilk adım her zaman kendini affetmek

Okulla alakalı konuşmak istemem okuduğum bölüm bana hiç bir şey ifade etmiyor çünkü. Hayathiç bir zaman orada değilmiş 23 yaşında bunu farkettim ve sadece bir kayıp olarak görüyorum kendimde bunu. Keşke üniversite sınavlarına hunharca çalıştığım dönemlerde birazcık da kendimi ve hayatı tanımaya zaman ayırsaydım. Ama bunu kasıtlı olarak bilerek yapmamızı istemiyorlar sadece ders çalışalım istiyorlar sonuç olarak da mutsuz bir gençlik başka bişey değil o yaşlar çok kıymetli gerçek mutluluğu arayın kendinizi sevmeyi öğrenin yarış atına döndürmesin sistem sizi. Tıp okuyan bütün arkadaşlarım mutsuz ve tek yapabildikleri ders çalışmak 0 vizyona sahipler. ilk olarak kendinle aranı düzeltirsen hepsi düzelir emin ol

Moralin bozukken çalışmaya başlarsan ilerleyemezsin önce kendinle barışmaya çalış ve hayattan gerçekten ne istediğini düşün eğer gerçekten tıp okumak istediğine karar verirsen sen kendini çalışmak istemiyorum desen Bile masanın başında bulursun ve bu süreç senin için zorlu değil keyifli bir hal alır ben bunu söylüyorum çalışma demiyorum neden çalışmalıyım sorusunun cevabını altı dolu şekilde vermeye çalış para statü hiç bi şey ifade etmiyor çünkü

O zamannn masanın başına geç ve çalışmaya başla ama ben diş hekimliği okuyorum son sınıfım biliyorsun zaten ama benim için daha kıymetli olan o kadar çok şeyin farkına vardım ki benim için en sonlarda diş hekimliği umarım gerçekten mutlu ve başarılı olursun hayat yolculuğunda kolaylıklar diliyorum