İnsanları kaybetmekten korktuğum için tanışmıyorum?

Biraz uzun olabilir ama çok akıcı şekilde anlattım lütfen okuyun.

Kendimi bildim bileli sadece 2 arkadaşım oldu. Başka kimseyle muhattap olmadım, çevre edinmedim, sosyalleşmedim. Taki bir sene öncesine kadar…

Arkadaşımın benden 1 yaş küçük erkek kuzeniyle tanıştık. Ben 18 o 17. Wp grubumuz vardı dördümüzün ramazanda konuşurduk falan sahura kadar. Sonra o bana özelden yazdı. Biz de hem grupta hem özelde konuşmaya başladık. Ben onu hiç sevmediğim için böyle inceden terslerdim, o da salağa yatarak yine yazardı. Ben dediğim gibi kimseyle muhattap olmadığımdan, hep o bana yazardı. Şakasız bir senedir her allahın günü konuştuk, konuları hep o açardı, bana dedikodular getirirdi, benimle güler benimle üzülürdü. Bir şey olduğunda yardımına ilk koşanlardandım yani kardeşim gibi görüyordum onu. Ona olgunluk öğrettim. Benle tanışmadan önce ergen gibiydi, ona bir sürü şey öğrettim, davranış şekli, düşünme şekli, konuşma şekli, yani çok değiştirdim onu.

İlk üç dört ay ona hiç bağlı değildim, sıkıntıdan, vakit geçsin diye konuşuyordum, hatta engellemeyi bile düşünüyordum, ama sonra bir olay oldu ve ben onunla küsmeyim diye yalvardı, yakardı, kapıma dayandı. Neye uğradığımı şaşırdım. Bana ettiği bir ayıp yüzünden onu engellemiştim. Evim şehrin dışında, uzakta, ailem evde yokken kapıma çiçekle dayandı bana sarıldı ağlamaya başladı “sen benim ablamsın, ben sana çok büyük ş*refsizlik ettim, ne olur affet beni.” Ben dediğim gibi şoka uğradım, çünkü bana bu kadar değer verdiğini bilmiyordum. O benimle zorbalarcasına anlaşırdı. Neyse işte o gün konuştuk konuyu hallettik barıştık. Bu olaydan sonra istemsizce ona daha fazla değer vermeye başladım. İstemeden oldu. Böyle aylar için sanki kendi öz kardeşimmiş hatta çocuğummuş gibi sevmeye başladım, ona çok değer vermeye başladım. Onu gerçekten bir arkadaş olarak gördüm. Ve onun diğer iki arkadaşımdan hiçbir farkı olmadı.

Ama bugün çok pişmanım. Bardağın dolu tarafına değil boş tarafına bakıp duruyorum. İkimizden biri sevgili yaparsak birbirimizi sileceğimize dair söz verdik ve o gün geldi çattı. Ben birinden hoşlanıyorum ve şu an flört dönemindeyiz. Yakında o arkadaşımı sileceğimi biliyorum fakat kalbimde yeri o kadar büyük ki, bu düşünce aklıma geldikçe üzülüyorum, ağlamaya başlıyorum. Bir yıldır her gün her an konuştuğum, her şeyimi anlattığım, çok güzel vakitler geçirdiğim birini bir anda silmek… İşte bu yüzden hiçbir zaman çevre edinmedim. Çünkü bağlanacağımı ve bağlandığımda çok acı çekeceğimi biliyordum. Olan oldu. Keşke onu hiç tanımasaydım. Çok pişmanım.