Ablam kendini benimle kıyaslayıp nefret ediyor. Sizinki de böyle mi, nasıl başa çıkıyorsunuz?

Ben 26 yaşındayım, daha küçük yaşlarda da yapıyordu. Lisede çalışkan öğrenciydim, odama gelip ders çalışıyorum diye asagiliyordu. Üniversiteye geçtim, türkiyenin en iyi okullarından biriydi, hep kendine dert edindi okuduğum okulu da ailemin desteğini de (kendisi de destek aldı ama o doğru düzgün eğitim almayı seçmedi, kendi seçimiydi. 2 yılliga gitti, ailem 4e tamamlasın diye ısrar etti bu hayır evlenicem dedi). Üniversite hayatim boyunca hep gitti geldi egitimimle ilgili, öğrendiğim dillerde ilgili hep kıyaslandı. Onun haricinde neyi seviyorsam hemen ilgi duymaya çalışır, bisey aldığımda benzerini veya aynısını alır. Annem ve babamı bana karşı doldurmaya çalışır hep. Süslendiğimde hep süzer, aile ortamında yediğim lokmayı sayar. İnsanların beni övmesine dayanamaz vs vs gider bu

Fiziksel anlamda da kıyaslıyor

İkimize de eşit. Ama o ergenlikte ailemi çok uğraştırdı benim aksime

Onun kendince benden üstün olabileceğini sandığı şeyleri başarıp, benim oldukça kötü bir pozisyonda olmam maalesef onu mutlu yapar

Kocaman kadının ihtiyaç duyduğu şey benim ailemden uzak durmam mı yani doğru mu anladım?

Ne münasebet ya, ruh hastası kendini rahat ettirecek diye neden ailemden uzak durayım? zaten kendisinden olabildiğince uzak duruyorum