Ailem ve akrabalarım beni neden hala çocuk gibi görüyor?

Yaşıtlarımın yapamayacağı konuşmaları ailemle yapabiliyorum. Rahatsız olduğum konuları “Baba bak şöyle böyle, bundan rahatsız oluyorum/ böyle hissediyorum“ diye açıklar, babamla felsefi konuşmalar bile yaparım hep. Bu arada şu an lise mezunuyum ve tekrar üniversiteye hazırlanıyorum.
Ama nedense babam ve annem beni hala küçük çocukmuşum gibi görüyor. Sorumluluk alabileceğimi bilmelerine rağmen bana sorumluluk vermiyorlar. Özellikle annem dışarı çıkarken, kendi isteğimle bir şeyler yaparken karışıp duruyor. Hadi bunlara neyse, akrabalarımın (baba tarafı) beni küçük görmesi beni daha çok sinirlendiriyor. Özgüvensiz hissediyorum. Mesela geçen gün kaşlarımı alıyorken babaannem çok şaşırdı alabiliyor musun? Diye. Yemek yaparken de aynı şekilde, sanki 5 yaşında çocuğum da diğer insanların yaptıklarını yapınca inanılmaz şeyler yapıyormuşum gibi. Anlayacağınız normal şeyler yaptığımda, ders çalıştığımda, elbise giydiğimde, yemek temizlik veya üniversite konuları vb. aşırı tepki veriyor ve şaşırıyorlar. Yaşımı 16 sanıyorlar. Biraz minyon tipliyim ve sesim incedir, akrabalarla pek konuşmayı sevmem. Bundan olabilir mi acaba? Veya bir işte çalışmadığımdan?

Çalışsam bile ne sen çalışıyor musun diye tepki vereceklerini düşünüyorum. Mesela profilime güzel bir fotoğrafımı koyayım diyorum ama onlar göreceği için kendimi çok fazla küçük ve özgüvensiz hissediyorum bu tepkilerden. Artık ne zaman akrabalarımın yanında olsam susuyorum, içime kapanıyorum, özgüvenim tamamen gidiyor. Bunu nasıl aşarım?