Ailem nişanımızı bozdu. Sizce bu durumda ne yapmalıyım?

Merhaba. Ben ve nişanlım 27 yaşındayız. Annemin de onayıyla 1 yıl sevgili olduk, geçen ay nişanlandık. Nişanlımın annesi babası ayrı, üvey annesi var. Annem tüm bunları bilerek başta ilişkime onay verdi. Ancak nişan sürecinde üvey annenin inatçı ve küçümseyici tavırlarını gördük. Yine de alttan aldık. Nişan öncesi nişanlımın babası kapanmamı istedi, zorlama olmadığını söylediler. Kapanmasam bile giyim kuşam konusunda dikkatli seçimler yapmamı istediler. Ben bu konuyu nişanlımla açıkça konuştum, “Sen istemedikçe benim için kapanmanı istemiyorum, kıyafet konusunda da uymak istersen uy. Ben babamın haricindeki yerlerde bugüne kadar sana karışmadım, evlendikten sonra da karıştırmam, bunu babama da önden söyledim” dedi. Ben de saçımı kapatmayı reddettim ama kıyafetimi onlara uygun seçtim. Derken nişandan sonra düğünü uzatmayacaklarını söylemişlerdi, hemen bir ev kiraladılar. Ev her ikimizin ailesine yakındı, temiz, sıfır, güzel bir evdi. Ama kiralanmasını ailem sorun etti, neden bu yaşa kadar bir ev düşünülmemiş durumları o kadar kötü değil dediler. Sevgiliyken daha babası “Evlenince bizimle oturun” diyormuş ama nişanlım hiçbir zaman kabul etmemiş. Hatta ben bir keresinde “beni test etmek için anlatıyorsan ben srninle her yerde olurum” dedim, nişanlım kendisi bunu kabul etmedi, ailemle oturmak istemiyorum dedi. Annem şimdi onların dindar görünümlü hoşgörüşüz olduklarını, bilerek ev satın almadıklarını, kendileriyle oturtmak istediklerini, buna da üvey annenin engel olacağını, bizim ortada kalacağımızı, çocukta da sorumluluk duygusu olmadığını söylüyor. (Nişanlım da ben de avukatız) Babam da anneme katıldığı için kendileri nişanlımın babasını arayıp sebep olmadığı halde artık istemediklerini söylediler, ertesi gün nişan takılarını gidip iş yerindeki güvenliğe bıraktılar. Ben 1 hafta boyunca odama kapandım, o sırada nişanlımın babası araya 3. kişiler soktu ama babam daha da sinirlendi. Kız kardeşimle odama haber yolladı ki, “O istediği için hala beni arıyolar, onun gibi bir kızım olduğu için utanıyorum, biri daha ararsa ya onu ya kendimi öldürürüm, cumhurbaşkanı da gelse kararımdan dönmem” demiş. Bunu duyunca korktum, nişanlımı aradım artık istemiyorum, bir şey yapmayın dedim. Babası da benimle görüştü, “Sen artık istemiyorum diyorsan bizim yapacak bir şeyimiz kalmamıştır” dedi. Nişanlım vazgeçmedi bana “pes etme” diye mesajlar attı ama ben cevap vermedim, ona yeterince zor günler yaşatmıştım ve bu imkansızlığın içinde daha da zor şeyler yaşamasına gönlüm el vermedi. Ailem şimdi benimle konuşuyor ama ben onları içimde affedemiyorum. Nişanlımla gizlice mesajlaşıyoruz, bana vazgeçmeyeceğini, gerekirse kaçmayı teklif edeceğini söyledi. Ben kaçmayı olumlu bulmuyorum çünkü iki taraf da doğulu, arkamızdan birileri ölebilir bile. “Babamla görüşeyim tekrar düzeltmek için bir şeyler yapsın” dedi, ben bir süre gizlice görüşelim çok yıprandık dedim. Beni ne kadar beklersin dedim, sonsuza kadar beklerim dedi. Özellikle bu durumları yaşayanlar oldu mu? Ne yaşadınız?