Herkesten ve her şeyden nefret etmem normal mi?

Ailemden, arkadaşlık ettiğim insanlardan ve flört ettiğim kişilerden nefret etmem normal mi? Kimseyi sevemiyorum artık. Çok fazla çocukluk ve yetişkinlik travmam var. Çoğu insana göre iyi koşullara sahibim ama kullanamıyorum. Herkesin gözü değiyor. Değmese bile kendi hayat hevesim az. Herkesten çok uzağa çekip gitmek istiyorum ama hayata atılmak da istemiyorum. Çünkü devam ettirebilmek için çok fazla efor sarf etmem gerektiğini biliyorum. Ekonomik özgürlük şart ama bunun için bi çabam ve isteğim de yok. Ev ortamı toksik, ilişkiler toksik, hayatımdaki her şey leş gibi geliyor bana. Ülkenin hali zaten ortada. Herkesi kendimden aşağıda görüyorum. Ahlakımı ve psikolojimi de etkilediler. Öfke, kin ve nefret doluyum. Hep de ağlıyorum çünkü kırgınım. Hayat enerjim çekildi. İnsanlar ölseler üzülmem. Çünkü insan ilişkilerimden gün yüzü görmedim. Benim gibi olan var mı aranızda?