Siz olsanız eskisi gibi olabilir miydiniz?

Ben 1 senelik evliyim. Eşim ailenin tek oğlu. Biz evlenirken kız annesi gibi ağladı annesi o kadar düşkün yani. Ben de çok sevdim eşimin ailesini enerjimiz çok tutmuştu. Ama evlenir evlenmez her şey değişti. Kınada düğünde bizimkilerin yüzüne bile bakmadılar tuhaf bir şekilde. Gelip bir selam dahi vermediler siz düşünün. Neyse dedim bilmediğim bişey vardır belki. Evlendik bana tavırları değişmeye başladı. Eşim iş çıkışı bi anneme uğrıyim diyo yolunun üstü diye. Annesi yemeğe kal diye ısrar ediyo. Ben de işten dönüyorum kimse eşim dahil beni arayıp da sen de gel yemek yiyelim demiyor. Yemek yendikten sonra haberim oluyor. Gelirim birkaç saate eve diyor. Ben de bişey diyemiyorum. Çünkü ailelerden dolayı kavga edip huzurumu kaçırmak istemiyodum. Neyse bir gün kayınvalidemle konuşmaya karar verdim. Bilmeden bişey mi yaptım beni neden hiç bişeye dahil etmiyosunuz dışlıyosunuz dedim. Kırıldığı şeyler varmış. Onları anlattı. Kınamdan birkaç gün önce onun doğum günüymüş. Ama öyle bir koşturma içindeydim ki hem çalışıyodum akşam 8e kadar hem de düğün hazırlığı yapmaya çalışıyodum. Aklımdan çıkmış benim. Eşim de bana deme tenezzülünde bulunmamış. Kutlamadım diye ona kırılmış. Hepiniz bana bu yüzden mi aylardır soğuk davranıyosunuz yani dedim. Bundanmış sözde. Neyse özür diledim falan konu kapandı aramız düzeldi. Gerçekten de çok düzeldi aramız. Görümcemle de aynı şekilde. Abla kardeş gibi olduk gerçekten. Sonra bir gün eşimin telefonunda annesinin bir mesajını gördüm. Kadınlar sert erkeklerden hoşlanırmış bana kibar davranmamasını böyle daha değerli olacağını söylüyor eşime. Eşim de anne sen kafanı böyle şeylere yorma falan yazmış geçiştirmiş. Sonra biraz geriye gittim ve hep benim ailemle ilgili konuşulmuş. Annem ondan annelik öğrenecekmiş. Benim annem bizi babasız büyüttü hepimizi okuttu. Binbir zorlukla. O kadar ağırıma gitti ki. Sonra görümcemle konuşmalara baktım. Benim babam yok annemin hiç geliri yok. Ben çalışıp evlilik masrafları için uğraştım. Kına salonu için bin liram çıkmadı. Onu eşime demiştim. Onu bile konuşmuşlar. Bu da bizim kaderimizmiş ablacım demiş görümcem. Bunlar eski konuşmalar ama. Biz arayı düzelttikten sonra hiç bir konuşma olmamış. Bunları okuyunca başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Aynı yatağa girdiğin insana bile güvenemeyeceksen kime güveneceksin. Hiçbirinde zerre suç yoktu eşimdeydi bütün suç Konuşabiliyolarsa eşim müsaade ettiği içindi. Aralar düzeldiği için kendimi tekrar o huzursuz ortama sürüklemek istemediğim için sustum. Ama gülemiyorum onlarla artık öyle soğudum ki herşeyden. Bu hayatta ne kadar çok çabalarsan o kadar değersiz oluyorsun galiba. Ailesi eşime ev almış zamanında hala borcunu ödüyorlardı. Altınlarımı verdim borç kapansın diye. Bir Allah razı olsun demediler zaten görevimmiş gibi davranıldı. Biz de oturmuyoruz üstelik kiracıyı çıkarmaya uğraşıyolar sözde kirasını da bir güzel yiyor babası. Evin yarısını benim altınlarımla ödedik resmen. Hala oğlumuza ev aldık diyip duruyorlar. Siz olsanız ne yapardınız?