Dertleşecek kimsem yok yazmak için yazıyorum?

27 yaşındayım 9 aylık hamileyim. Köy gibi bir kasabada yaşıyorum. Eşim sağlıkçı bende öyleydim eskiden. Kendimize göre düzen kurduk. Ailelerimizin yardımı olmadan gerek aç yatarak gerek işe yürüyerek giderek. Hiç arkadaşım kalmadı. Herkes iyi gün dostuymuş meğerse. Çoğumuz markete gidince ekmeğin fiyatına bakmıyoruzdur. Bende bakmamıştım o gün kasada öğrendim. Ekmeği bırakıp çıkmanın o zoruna giden o hissi size tarif edemem. Ekmek yok diye ağlayarak ekmek yapmaya çalışmayı da. İşe gitmek için minibüs parası olmadığı için erken kalkıp km yürümeyi de. Böyle günler geçirdik. Ailem sonunda aile evinde bıraktığım arabamı hediye ettiler bize. Araba benim olmasına rağmen her seferinde yüzüme çarptılar. Arabamızı verdik size diye. Sonra gidip kendilerine araba aldılar. Ben hiç çaktırmadım eşime hep sustum. Araba bozuldu kredi çekmek zorunda kaldık. Arabayı bozduk diye suratımıza vuruldu. Ben hamileyim çalışamıyorum diye memleketteki evin kirasını yani 4000 tl yi bana veriyorlardı. Üstünü tamamlayıp krediyi ödemek için destek olsun diye sağolsunlar. Şimdi bu da erkek kardeşimin zoruna gitmiş. Kendisi üniversite öğrencisi 2000 tl burs alıyormuş. Bursun kredi kartıda varmış. Annemlerde ekstra para gönderiyor ve ona düşük de olsa limitli bir kart veriyorlarmış. Ama onun gözü bana verilen o 4000 tl de kalmış. Zoruna gitmiş. Ki ben çalışırken param olmasa bile zorlanmasın diye hesabımı eksiye düşürüp ona para vermiş insanım. Ben aç yatarken eşimden gizli para göndermiş insanım. Bizim araba bozuk bir daha minibüse para vermesin eşim işe giderken diye yeni aldıkları arabayı araba yapılana kadar verdiler bize. O da kardeşimin zoruna gitmiş. Kullanamadığı için. Bende kalmaya geldi. Eşim işten gelince yorgun argın birkaç kez çıkardı kullandırmaya yetmemiş ona. Kıskanmış yine. Eşim ameliyat oldu. Ailesi ameliyat için para gönderdi. Geri ödemesini de taksit yaptılar sağolsun. Faiz de istemediler. Sırf destek olayım diye uygulamadan kıyafetlerimi satmaya başladım. Eşimin kıyafetleriyle idare ederim diye. Millet bebeğine oda yaparken ben nerde ucuz ürün var onu kovaladım. Bimin önüne gittim sabahtan çocuğumun eksiği kalmasın diye. Az önce suyun altına girip hıçkıra hıçkıra ağladım. Dua ettim. Bana mı ağır geliyor imtihan mıdır bilmem. Ama dertleşmek için kimsem olmadığı için buraya yazmak zorunda kaldım.