Kayınvalideme genelde “anne” diye seslenirim. İlk zamanlar insan ister istemez biraz çekingen oluyor; ne desem, nasıl hitap etsem diye düşünüyorsun. Ama zamanla şunu fark ettim: Aradaki ilişkiyi belirleyen şey hitap şeklinin kendisinden çok, o kelimeyi söylerken taşıdığın saygı ve samimiyet oluyor.
Ev ortamında ya da daha sıcak anlarda “anne” ya da bazen “anneciğim” demek bana daha doğal geliyor. Hem mesafeyi koruyor hem de arada bir bağ kuruyor. Kalabalık ortamlarda veya daha resmî bir durumda yine “anne” demek yeterli oluyor. İsmiyle hitap etmeyi pek tercih etmiyorum; bana biraz mesafeli geliyor açıkçası.
Bence herkesin ilişkisi farklı; kimi “teyze” der, kimi ismiyle seslenir, kimi “anne” demeye alışamaz. Hepsi de saygı çerçevesindeyse normal. Önemli olan, karşı tarafın kendini değerli hissetmesi ve aradaki iletişimin kırılmaması. Hitap bir kelime ama altında koca bir ilişki var; onu da zaman ve karşılıklı anlayış şekillendiriyor.
İsmiyle birlikte anne denmesi daha doğru.. Sadece anne diyemem, demem.. Hayatıma sonradan dahil olacak olan tanımadığım bir kadın.. Oğlunu büyütmüş sağolsun da bizzat benim hayatıma emeği olmamış , beni büyütmemiş bir kadına direk anne diyemem..
Başlarda sizli bizli olabilir, alışınca ısınıyorum ben biraz. Bana olan tutumuna bağlı olarak anne de derim tabi ki. Öyle şeyleri sorun haline getirmem.