Ayrilma karari almistik. Ilk ondan geldi bu istek, bende karsilik verdim. Anlasmali olarak bitecekti ama plansız gebelik durumum oldu.
Eşim pek sevinmedi, bir sure sessizde kaldi, bu habere bir sey de demedi. Sonradan Allah bir can göndermis bize de gerekeni yapmak düşer. Bu durumda bir sans verelim evliligimize. Yapilacak en iyi sey bu gibi duruyor dedi.
Devam ediyoruz ama zoraki. Yani eşimin beni yaninda tutmasinin cocuk oldugunu o kadar hissettiriyor ki. Ben evdeyim, o isten eve. Arada sirada konuşuyoruz. Doktor iliskiye girebilirsiniz dedi ama pek yanasmiyor. Ya istemiyor ya da korkuyor ilk aylar vs diye bilmiyorum.
Eve geliyor. Daha cok kendi halinde takılıyor. Telefon, isiyle ilgili seyler, kitap okuyor, spora gidiyor vs vs. Nasilsin agrin, bulantin var mi diye soruyor. Disari cikacaksa canın bir sey istiyor mu vs diyor. Onun disinda cok muhabbetimiz yok.
Ben hormonlardan dolayi sinirleniyorum, agliyorum, bagirip cagiriyorum bazen. Buna da bir sey demiyor. Ama bu sinirlenme ve aglamalarim bu duruma bir tepki gibi de oluyor sanki bilinçaltında. Bazen sakinlestirmeye çalışıyor. Bazen sessizce oturup soylenmelerimi dinliyor.
Bilmiyorum normali bu mu? Yoksa ben mi cok sey bekliyorum. Biz onceden muhabbeti olan bir çifttik. Tekrar sans verelim falan dedi ama bir caba yok. Ikimizde sessizce cocugu bekliyoruz sanki.
Bende bu duruma uzuluyorum
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer