Yapayalnız olmak?

21 yaşındayım. Bu zamana kadar ne başardın deseniz belki de hiçbir şey derim o kadar ki sevmiyorum artık beni. Yastığa kafamı koyduğumda hayali bi anne baba çiziyorum saçımı okşayan onun hayaliyle de uyuyakalıyorum. Yıllardır anlaşamayan bir anne baba var hayatımda. Tek ev içinde küçük bi odada büyüdüm yıllarca. Belki bir arkadaşımla kahve içmeye hayatım boyunca 20 defa falan çıkmışımdır şu 21 yıllık ömrümde. O da tabi küfür kavgalarla. Oysaki bir kahve içip kız arkadaşla sohbet etmek bana kayık değildi. Babam hep ezip ailesini tutar tek bırakırdı beni. Belki sorsanız doğum tarihimi zor çıkarır. Güldüğüm an bile kızar bana gülemezsin ayıp diye. Annem ise babamın kızı olduğumdan mı yoksa onun yaşayamadığı hayatı yaşamak istememden mi bilmiyorum sevmez beni. Hiç sevilmeden kurallarla şiddetle dayakla büyüdüm. 10 yaşındayken yediğim küfürleri 21 olduğumda da hala yiyorum. Bugün hatta yarım saat önce yine dayak yedim annem ve babamdan. Aslında ölmeyi istiyorum ama ölmekten korkuyorum. Bazen evlenip gitmek istiyorum sevilmeye layık bulmuyorum kendimi. İçimi dökebileceğim bir arkadaşım bile yok buraya döküyorum içimi. Ben ne anne ne baba ne amca ne kuzen ben Hiçkimse tarafından sevilmedim. Hep eziktim aslında. En güzel yıllarım önlisans okuduğum üni zamanımdı. O zaman da çok korkardım ama bişey başarmış gibi hissederdim. Ama bugün anlıyorum ki ben sevilmeye layık değilim. Ailesinin bile sevmediğini başka biri asla sevmez bunu da biliyorum o yüzden acı çekmeye mahkumum. Sadece içimi dökmek istedim ama tabi dökemedim de belki dediğim 2 cümle ömrü hayatımda. Olur da bir gün dayanamayıp öldürürsem kendimi bu sözlerim kalsın anı olarak ders olarak burada. Ben tutunamıyorum siz ben gibi olmayın olur mu? Kendinizi hep koruyun.