Yalnız kalmak zorunda olmak?

Hayatınızın bir döneminde arkadaşsız kaldığınız oldu mu hiç? Ya da hâla öyle misiniz? Ben tam olarak öyleyim. İstemediğim hâlde arkadaşlarımın davranışları yüzünden onlardan uzaklaşmak zorunda kaldım, daha doğrusu iletişimimi kestim. Hani insanın uzakta olsa bile iki üç konuştuğu vardır ya, ben de o bile yok. Ailem dışında kimseyle konuşmuyorum. Evden çıkmıyorum çünkü tek başıma bir yerlere gitmekten hoşlanmıyorum. İlk başlarda ablamla aramızda az yaş farkı olduğu için şanslıyım diye düşünüyordum ve bunu umursamıyordum. Fakat o da her gün arkadaşıyla artık. Bana sen de gel diyor ama ben aslında istemediğini hissediyorum. Hoş, istese de gitmezdim belki. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum, yalnız kaldığım zaman depresifleşen biriyim ister istemez. Bu yüzden kendimi sürekli meşgul etmeye çalışıyorum. Fakat bir süreden sonra işe yaramıyor anlıyor musunuz? Yalnız kalmak zorunda olmak çok acı. Eski arkadaşlarımı özlemiyorum ya da arayı düzeltme gibi bir niyetim yok, çünkü ben bozmadım. Sadece yalnızlık bunaltıcı, hiç sevmiyorum.
Yalnız kalmak zorunda olmak?
Cevapla