Giderek kendini yalnızlaştırmak?

Yaş büyüdükçe ve daha çok olgunlaştıkça insanların gerçek yüzünü daha iyi görüyorsun ve bazı davranışlara, bazı şeylere sabrın kalmıyor. Bu yüzden giderek yanımdaki insanları azalttım. Bana zararı olan, bana değer vermeyen, kendini hep öncelikli tutan insanları. Sonra bir baktım etrafımda neredeyse kimse kalmamış, böyle mutluyum eyvallah da asıl mesele yalnız kalmanın da kötü yanları oluşuyor bir süre sonra. Sıkılıyorsun. Vakit geçirecek, sohbet edecek insan yok. Arayacak kimseyi bulamıyorsun. Bunu da geçtim yeni arkadaşlar edinecek hevesin yok, tadın yok, mutlu değilsin.
Sizce insanları hayatınızdan çıkarmak, kendinizi yalnızlaştırmak doğru mu? Etrafınızda herkes arkadaşları ile kol kolayken siz hiç sürekli yalnız takılınca zorunuza gitti mi? Ya da ben bu kararlar da hata mı yaptım?

Aynı şeyleri yaşayanlar lütfen yazsin da tek olmadığımı bileyim 😁🥲