Kendi kendini yalnızlaştırmak?

Geçmişteki okul hayatımda çok fazla psikolojik baskıya maruz kaldım, dışlandim. O zamanlar 1 2 tane de olsa arkadasim vardi. Lise sona kadar derslerim de iyiydi. Sonra derse kendimi veremedim okulda olanlardan dolayı. Lise sonda onlardan biri bana " bir de sen tıpı kazanamıyormussun ben kazanıyormusum dedi." hic beklemiyordum. Moralim bozuldu, o gunden sonra soguk yaptim ona. kazanamadim, dedigi oldu. sonuc ciklanacagi gun yazmis bana cevap vermedim. o gunden sonra tamamen ciktim hayatindan. cunku zaten kazanamadigimi ogrenince o gider yanımdan dedim. Bir yil sonra ben de kazandim. Simdi derslerim cok iyi. Ama kimseyle konusamiyorum. Goz altimda damarlanma var. Maskemi cikarmaya utaniyorum. disarda maske yasagi kalkmasina ragmen takiyorum hep. sunum yapacagiz yakinda. sesim az cikiyor diyer hoca ya maskemi cikartirsa diye korkuyorum. cok sacma gelebilir size ama gecmiste olanlar yuzunden kendimi kaybettim iyice. Etrafimda belki de iyi anlasabilecegim insanlar var ama ben gecmise takilmaktan kurtulamadigim icin firsatlari kaciriyorum. bir de insanlara anlatacak bir seyim yok cunku zaten insanlar eskiden dis gorunusumle alay ettigi icin disari cikip hicbir sosyal aktiviteye katilmadim. simdi sorsalar bombos bir insanim. o kadar insan varken kim beni sevsin? bari konusmayayim da pasif biri oldugum ortaya cikmasin diyorum. ama yalniz kalmaktan cok sikildim. lutfen tavsiye verin cok ihtiyacim var.