Eşim doğum gününü ailesi ile kutlamamız gerektiğini düşünüyor. evlilik yıldönümümüzü bile böyle kutluyorlar bu gerçekten normal mi?

Sorun şu ki sürekli onlarla zaten onların çocuğu ama benim eşim değil gibi geliyor bazen..

Zıtlaşarak eşimle şavaş içine girmek istemem. Ama evliğime saygı duyulmadığını hissediyorum. Eğer doğru hissediyorsam tatlı tatlı yol ayırmayı kendime yakıştırıyorum.

Hiçbir özel günümüzü baş başa geçirmedik. Sürekli; ailem varken… diyor. Benim de ailem var o zaman niye evlendim ki:/

Babası biz evlendikten on gün sonra öldü. Annesi de hemen eşime sardı. 3 yıldır annesinin etrafında hayatımız. Ben evliliğimi yaşayamıyorum. Evler ayrı ama yatmadan yatmaya eve geliyoruz onun evinden. Birde hesap soruyor burdan nereye gideceksiniz diye gecenin 23.00 de

Tepki gösterirsem direk suçlanacağım. Anlayışsız, soğuk gelin. Oğlunu elinden alan gelin. Huysuz. Kadir kıymet bilmez. Etiketi vurulur eşimi arada bırakır bu durum diye idare ettim

Aynı fikirdeyim. Tartıştım eşimle nu yüzden, artık annesine Her gittiğinde gitmiyorum ama arkamdan konuşmuş annesi Eşime ve komşusuna. Ağzından kaçırdı eşim öyle öğrendim. Açıkçası eşimin tutumu dolayısıyla da soğudum biraz. Sadece çok iyi biri diye kolayca vazgeçmek istemiyorum.

Hiç alakası yok. Kamu personeliyim. Ailemle de ilgili bir şey değil. Annesi narsist biri, eşimi sürekli manipüle ediyor. Çocuk gibi davranıyor eşime, eşimde “babam öldü, annem de ne kadar yaşar” diyerek hareket ediyor. Düşündüğünüz gibi silik bir karakter değilim, sadece eşim benim ve ailesi arasında kalmasın diye idare ettim. Ama herşeye toptan dur denmiyor, yeri geldikçe yapıyorum. Bu konuda da acaba abartıyor muyum diye ikilemde kaldım, o yüzden sormak istedim. Teşekkür ederim ilgilendiniz,